Geschiedenis van het volk Israël

177

de hoop, het kwaad met wortel en tak uit te roeien. Hij riep te dien einde eene volksvergadering bijeen onder bedreiging, dat ieder, die zonder wettige oorzaak niet verscheen, met verbeurdverklaring zijner goederen en verbanning uit het gemeenschappelijk volksverbond zou gestraft worden. Het volk verscheen in groote menigte na drie dagen te Jeruzalem, waar het zich in de grootste spanning op het voorplein van den tempel verzamelde (20 Kis-lewl. Eindelijk trad Ezra op, om in krachtige en bezielende taal uiting te geven aan zijne verontwaardiging over de zedelijke ontaarding zijner broeders. Hij verweet hun hunne afvalligheid, wees hen op de misdaad, die zij niet alleen tegen zich zelf, maar ook tegen hunne kinderen begingen en vorderde eindelijk met onverbiddelijke strengheid, dat zij de huwelijksverbintenissen met heidensche vrouwen gesloten zouden vernietigen. Overtuigd van Ezra's billijken eisch, verlangde men, dat uit de aanzienlijksten des volks eene commissie zou benoemd worden, die den Joodschen stam van zijne heidensche elementen zou zuiveren. Deze volbracht haar verdienstelijke, maar zeker niet gemakkelijke taak in het korte tijdsbestek van slechts drie maanden.

Ezra’s doortastende maatregel had, hoe heilzaam ook voor Israéls innerlijke ontwikkeling, aan den anderen kant weder zeer treurige gevolgen. De naburige stammen, wier verlaten vrouwen en kinderen weder tot hunne familiën terugkeerden, dorstten hierover naar wraak. Onder aanvoering van den Samaritaan Sanballat en den Ammoniet Jobias begonnen zij weder hunne vijandelijkheden tegen den Joodschen stam, die zij zonder vrees voor den Perzischen koning met gunstig gevolg konden voortzetten, daar deze verschillende oproeren, in zijn rijk uitgebarsten, te dempen had. Zij staken Jeruzalems poorten in brand, vernielden de vestingwerken en trachtten den Joden zooveel mogelijk afbreuk te doen. Ezra^ wien geen geestelijke arbeid te zwaar viel, stond tegen dit ruwe geweld geheel krachteloos, zoodat hij met bittere smart de ellende zijner broeders gadesloeg, waarvan velen uit wanhoop en vertwijfeling weder vriendschap met de heidensche familiën begonnen aan te knoopen, ja zelfs hunne verstooten vrouwen terugnamen. Zoo verliepen er ongeveer dertien jaar van kommer en ellende, totdat eindelijk ten tweeden male redding opdaagde door de komst van een Babylonischen geloofsbroeder. Het was Nechemja, de zoon van Chagalja, opperschenker van Artaxerxes.

Al was Nechemja in de kennis der Mozaïsche leer niet zoo diep doorgedrongen als Ezra, in liefde voor zijne stamgenooten stond hij echter niet bij hem ten achter en