Geschiedenis van het volk Israël

vreemdde al meer en meer van het voorvaderlijk geloof, koesterde volstrekt geene belangstelling in de kennis der heilige schrift, het leefde niet alleen met, maar ook als de heidenen. In dien tijd van onkunde en onverschilligheid stond er een man op, door wien het wankelend gebouw des Jodendoms niet alleen hersteld, maar ook bevestigd en versterkt werd. Het was Ezra, de zoon van Seraja, van priesterlijke afkomst, die wegens zijne bedrevenheid in de Mozaïsche leer bij zijne Babylonische geloofsgenooten alsook bij het Perzische hof in groot aanzien stond. ^T) »Israël te onderrichten en bekend te maken met wet en recht” was zijn heilig en ernstig streven. Te dien einde verzocht hij van den Perzischen koning Artachsasta (Artaxerxes I) verlof, om zich naar Juda te mogen begeven. Deze willigde dit verzoek gaarne in, gaf hem eene schriftelijke volmacht mede, om in het belang van den godsdienst en de rechtspleging te handelen, zooals hem dit noodzakelijk scheen, en stond buitendien toe, dat ieder, die dit wenschte, met hem naar het land der vaderen kon terugkeeren. Aan het hoofd van ongeveer 1500 huisgezinnen behalve een klein aantal pries-ters en Levieten vertrok hij den 12Jen Nisan (457) van de rivier Ahawa, terwijl hem de achtergeblevenen rijkelijk van goud en zilver voorzagen, dat hij voor het heiligdom be-stemde. Met diepen weemoed vernam hij bij zijne aan-komst te Jeruzalem {19te Ab) de treurige berichten van den ongelukkigen staat, waarin zich het Jodendom in Juda en Benjamin bevond ten gevolge van de huwelijken met heidensche vrouwen. Hij scheurde als een rouwbedrij-vende zijn gewaad, trok zich van vertwijfeling de haren uit het hoofd, onthield zich zelfs den geheelen dag van spijs en drank en gaf eindelijk tegen het einde van dien dag door een treffend gebed eenige verademing aan zijn door bittere smart gefolterd gemoed. Zijne bede tot God alsook zijne vermanende woorden maakten op de aanwezigen, die zich rondom hem in den tempel verzameld hadden, zulk een overweldigenden indruk, dat velen tot tranen toe bewogen waren. Toen dan ook een hunner in geestdrift uitriep: »laat ons een heilig verbond sluiten, om alle vreemde vrouwen met hare kinderen uit ons midden te verwijderen”, verklaarden allen zich daartoe onmiddellijk bereid. Dit sprekend bewijs van oprecht gemeend berouw schonk Ezra

‘) Wegens zijne schriftgeleerdheid werd hij de Sopher (עזרא הסופר) genoemd, dat oorspronkelijk schrijver of secre-

laris beteekent, maar hier in den zin van den beoefenaar der geschreven wet opgevat moet worden. (Vgl.Jerem. 8 : 8.)