Geschiedenis van het volk Israël

uur der verlossing zou derhalve weldra aanbreken, het wachtte nog slechts op het machtwoord van den grooten monarch. Deze gaf dan ook de ondubbelzinnigste blijken van toegenegenheid en welwillendheid jegens de Joodsche ballingen, wier leiders — waartoe in de eerste plaats zeker Daniël behoorde — hem ongetwijfeld niet onbekend lieten met de verwachtingen, die men van hem koesterde en met den vurigen wensch, wiens vervulling van hem afhing. Reeds in het eerste jaar zijner regeering gaf hij mondeling en schriftelijk den ballingen verlof, om weer naar hun vaderland terug te keeren en den tempel te herbouwen. Buitendien beval hij, dat de achterblijvenden door geldelijke bijdragen hun broeders, die van dit verlof gebruik wilden maken, daartoe in de gelegenheid moesten stellen. Hij zelf gaf hun door tusschenkomst van zijn schatmeester Mithre-dath (Mithridates) de heilige tempelvaten terug. Slechts een betrekkelijk klein aantal maakte van het koninklijk verlof gebruik.

Bij de eerste expeditie togen 42,360 personen naar het vaderland terug onder aanvoering van Zerubbabel, een kleinzoon van koning Jehojakim, Jésua of Josua, een kleinzoon van den laatsten hoogepriester Seraja, en van negen andere voorname mannen. Zij voerden behalve 7337 slaven en slavinnen ook een groot aantal lastdieren en andere bezittingen mede. De meesten der terugkeerenden waren uit de stammen Juda en Benjamin, verder ruim 4000 priesters en een betrekkelijk gering aantal levieten, die den dienst van koorzangers of poortwachters in den tempel verricht hadden. Ook heidenen, die zich in den schoot des Jodendoms hadden laten opnemen, sloten zich bij hen aan. Bij de aankomst in Juda zocht iedere familie zooveel mogelijk hare vroegere woonplaats weder op, maar tegen Tisri verzamelden allen zich te Jeruzalem, om aldaar de heilige feesten te vieren. Op bevel van Zerub-babel, het staatkundig- en van Jésua, het geestelijk opperhoofd des volks, werd er een altaar opgericht, dat juist met het Nieuwjaarsfeest voor zijn verheven doel kon gebruikt worden.

De jonge kolonie gevoelde zich door de weldadige indrukken van de plechtige viering der Tisri-feesten, waarop weder na eene lange tijdruimte de verplichte offerdienst plaats had gevonden, nog meer opgewekt tot den spoedigen herbouw van den tempel. De noodige bouwstoffen (vooral steen en cederhout) waren met zooveel spoed te zamen gebracht en tevens de voorbereidende maatregelen zoo snel genomen, dat men reeds in Ijar van het volgende jaar den eersten steen van het huis Gods kon leggen. Bij deze indrukwekkende