Geschiedenis van het volk Israël

ook toegestaan werd. In een vurig gebed smeekte hij met zijne drie vrienden God om hulp, waarop hem het geheim geopenbaard werd. De koning had namelijk in den slaap een beeld gezien van ontzaglijke grootte, welks hoofd van fijn goud was, de borst en armen van zilfrer, de schenkels van ijzer en de voeten deels van ijzer, deels van leem. Dit beeld werd eensklaps door een steenklomp verbrijzeld, die hiema in een zeer grooten berg veranderde en de geheele aarde vervulde. Ook de bedoeling van dit droomgezicht bleef voor Daniël niet verborgen. Het was eene aanduiding van den verderen loop der wereldgeschiedenis en voorspelde het ontstaan en vergaan van vier machtige wereldrijken, die elkaar zullen opvolgen, totdat eindelijk door God een rijk zal gegrondvest worden, dat evenals Hijzelf in eeuwigheid zal blijven bestaan. Daniël ontsluierde het geheim voor den koning, wien hij echter ook tevens mededeelde, dat hem eene goddelijke openbaring alleen daartoe in staat stelde, maar volstrekt niet zijne bedrevenheid in het uitleggen van droomen. De heidensche vorst begreep thans, dat alleen de God, dien Daniël erkende, het machtige Wezen is, dat geheimen kan openbaren. Hij benoemde Daniël tot voorzitter van den raad der wijzen en tevens tot stadhouder der provincie Babel. Daar deze echter liever aan het hof wenschte te blijven, werd op zijn verzoek het stadhouderschap aan zijne drie vrienden opgedragen.

Desniettegenstaande bleven zij vrij van den verderfelijken invloed, dien roem en aanzien zoo dikwijls ten gevolge hebben; hoe hoog geplaatst ook, verloochenden zij hunne afkomst niet, kon zelfs de ergste strafbedreiging hen niet bewegen, hun godsdienst ontrouw te worden. Zoo liet de ijdele en hoovaardige Nebukadnélsar eens — waarschijnlijk tot aandenken aan zijne vele en groote overwinningen — een gouden beeld van reusachtige grootte oprichten in de vlakte van Dura (in de provincie Babel). Hij beval, dat alle voornamen des lands bij de onthulling tegenwoordig moesten zijn, om het door goddelijke eerbe-wijzingen te huldigen. Wie dit gebod overtrad, zou in een gloeienden kalkoven verbrand worden. Allen wierpen zich bij het aanheffen der muziek voor het stomme beeld aanbiddend neder, behalve de drie Joodsche landvoogden. Daniël was, naar het schijnt, bij deze heidensche plechtigheid niet tegenwoordig. Ook toen de koning, wien dit verzet onmiddellijk ter oore kwam, hen nogmaals dreigde met de door hem bepaalde straf, bleven zij standvastig weigeren, eene dergelijke afgoderij te plegen. Sterk door het vertrouwen op God, ter wille van Wien zij wellicht den vuurdood zouden ondergaan, lieten zij zich in den kjilk-