Geschiedenis van het volk Israël

162

HOOFDSTUK XCIV.

Oefende de profeet Ezechiel, die met koning Jehojakim onder vele andere gevangenen naar Babel gevoerd was, een machtigen invloed op het godsdienstig en zedelijk herstel zijner geloofsbroeders, een niet minder werkzaam aandeel daaraan namen Daniël en zijne vrienden: Chananja, Misael en Azarja. Reeds op jeugdigen leeftijd had Nebukadnêtsar hen met andere zonen van aanzienlijke huizen naar Babel medegevoerd (zie bl. 156), waar zij wegens hunne schoonheid en bijzonderen aanleg mede uitgekozen werden onder degenen, die op ’s konings bevel onderwijs zouden ontvangen in de taal, geschriften en wetenschappen der Chaldeërs, om na de voltooiing hunner studie onder zijne hofdienaren opgenomen te worden. Zij ontvingen de Chaldeeuwsche namen: Beltsatsar, Sadrach, Mêsach en Abed-Nego. Deze onderscheiding schokte hen volstrekt niet in hunne gehechtheid aan het vaderlijk geloof. Zij bleven innig getrouw aan hunne godsdienstplichten, zoodat zij volstrekt geen gebruik wilden maken van de koninklijke spijzen en dranken, die men hun moest toedienen, maar onderhielden zich in het geheim met veldvruchten en water. Daar zij niettegenstaande dit sobere voedsel gezond en sterk bleven, ja, er zelfs nog bloeiender uitzagen dan hunne makkers, die zich aan de vorstelijke spijzen te goed deden, bleef zulks voor Nebukadnêtsar gemakkelijk verborgen. Na de voltooiing hunner studie voldeden zij geheel aan de hun gestelde eischen, zoodat zij toegelaten werden tot de klasse der wijzen, en dus aan ’s konings hof verbonden bleven. Vooral Daniël maakte zich door de volgende gebeurtenis bij zijn vorst zeer bemind.

In zekeren nacht werd Nebukadnêtsar verontrust door een droom, dien hij echter bij zijn ontwaken geheel vergeten was. Gedreven door een vurig verlangen, om den droom en tevens de uitlegging te weten, ontbood hij zijne sterrenwichelaars, waarzeggers en andere geleerden, waaronder ook Daniël met zijne drie makkers, om hem daarmede bekend te maken. Zoo zij zijn wensch zouden bevredigen, wachtten hen rijke belooningen; en anders de dood. Te vergeefs trachtten zij hem te overtuigen van de onmogelijkheid om aan zijn verlangen te voldoen, daar dit alleen gegeven was »aan de góden, wier zetel niet bij de stervelingen is.” Het doodvonnis werd over allen uitgesproken, In dit hachelijk oogenblik verzocht Daniël een kort uitstel, om nog eens te trachten den wil des konings te bevredigen, dat hem dan