Geschiedenis van het volk Israël

nadat deze trouw en gehoorzaamheid beloofd had. Om zich daarvan te verzekeren, voerde hij behalve vele kostbare tempelschatten verscheiden zonen van voorname familiën als gijzelaars mede. Drie jaar bleef Jehojakim zijne belofte getrouw, maar verbond zich toen weder in het geheim met Necho, om het gehate Babylonische juk te verbreken. Hierop liet Nebukadnétsar woeste horden van onderworpen naburige volksstammen Juda binnenrukken, die het land op ontzettende wijze teisterden en waarschijnlijk ook een einde maakten aan het leven van zijn vorst.

Jehojakim werd opgevolgd door zijn zoon Jehojachin, ook Jechonja of Konja geheeten. Ook deze onbezonnen vorst wilde Babylonië's oppermacht niet erkennen, maar ondervond weldra de treurige gevolgen zijner jeugdige lichtzinnigheid. Hij werd na een bestuur van ioo dagen door Nebukadnétsar met zijne familie en hofhouding gevankelijk naar Babel weggevoerd. Buitendien volgden hem alle invloedrijke mannen, 7000 strijders, 1000 smeden en slotenmakers (opdat de Israëlieten geen wapenen meer zouden kunnen vervaardigen), zoodat Juda van zijne beste krachten beroofd werd. Slechts »de geringen” liet de Babylonische koning achter, waarover hij Josia’s zoon Mattanja, onder den naam van Tsidkia, als vorst aanstelde.

Ofschoon deze Jeremia minder vijandelijk gezind was dan zijne voorgangers, volgde hij toch hunne staatkunde. Hij zwoer Nebukadnétsar den eed van trouw, maar smeedde aanstonds, daartoe voornamelijk aangedreven door zijne valsche profeten, geheime plannen, om zich van diens opperheerschappij te bevrijden. Eindelijk verbond hij zich met de koningen van Phoenicië, Ammon, Moab en Egypte, waar toen Necho's kleinzoon, Pharao Hofra (Apriës) regeerde, tegen Nebukadnétsar. Jeremia raadde hem dit bondgenootschap ten strengste af, daar het zeer noodlottige gevolgen zou hebben voor hem en het rijk. Ook richtte de profeet een schrijven aan zijne gevangen broeders in Babylonië, waarin hij hen waarschuwde, zich vooral niet te laten misleiden door valsche beloften en bedriegelijke voorspellingen van gewetenlooze lieden, die hen onder voorwendsel van vaderlandsliefde tot oproer en verzet aanspoorden, maar getrouw te blijven aan hun koning, mede te arbeiden voor den bloei van het rijk, waarheen zij verbannen waren, en voor het welzijn daarvan te bidden. Tsidkia zag maar al te laat in, hoe hij zich door zijne valsche hofprofeten had laten verblinden. Zoodra Nebukadnétsar van het geheim verdrag kennis kreeg, trok hij met een talrijk leger naar Juda, veroverde in korten tijd de voornaamste vestingen en sloeg eindelijk in Tsidkia's negende regeeringsjaar het beleg om