Geschiedenis van het volk Israël

148

krachting schuldig, bekommerden zich niet om de belangen van weezen en weduwen, beroofden den stillen en rustigen landman van zijn kleinen akker, om dien bij hunne landgoederen te trekken. Onder het masker van vroomheid verscheen men op Sabbath en feestdagen in den tempel, om God door een offerdienst te verheerlijken, maar innerlijk had men met godsdienst en zedelijkheid geheel gebroken, De handen, die zich bij het gebed ten hemel verhieven, brachten zoo aanstonds »den roof der armen” naar binnen. Tsions dochters versmaadden de eenvoudige en bescheiden levenswijze, het sieraad van Israëls vrouwen, en trachtten daarentegen zooveel mogelijk te schitteren door eene oogverblindende . kleeding en uitheemschen tooi. Tegen dit toenemend zedenbederf en deze dartele lichtzinnigheid verhieven verscheidene Godsgezanten met kracht hunne stem, waaronder eene eerste plaats innam de profeet Jesaja, zoon van Arnots en — volgens de traditie — een broeder van koning Atnalsja. In talrijke redevoeringen, rijk aan dichterlijken gloed en bezieling, geeselde hij de bedorvenheid en ontaarding zijner tijdgenooten, de gehuichelde vroomheid van Juda's aanzienlijken, de weelde der vrouwen en de bespottelijke naaperij van het walgelijke Heidendom. Tegenover den ijdelen afgodendienst doet hij op treffende wijze uitkomen den zedelijken ernst en de verheven strekking van Israëls geloof, dat den eenigen God huldigt, om daardoor den mensch te veredelen en hem der volmaking zoo nabij mogelijk te voeren. Ook gaat hij met zijn helderen zienersblik de politieke verwikkelingen na van zijn rijk met de andere landen van Azië, wier toekomst hij eveneens in dichterlijke taal en in sierlijke beeldspraak voorspelt. Reeds vóór hem had de profeet Joël — waarschijnlijk tegen het einde van het bestuur van lconing Jehoas — gewezen op de gevaren, die den staat dreigden. Eene schrikkelijke verwoesting, waardoor Juda getroffen werd ten gevolge eener overstroorning van sprinkhanen, was voor hem de eerste aanleiding om zijn volk door boetredenen, treffend door hare eenvoudige maar bezielende taal, te vermanen en tot bekeering op te wekken. Een tijdgenoot van Jesaja was de profeet Micha uit Marèsa (in Juda), wiens redevoeringen den ontaarden toestand van het geheele volk Israël gispen. Nu eens verkondigt hij Samaria’s ondergang, dan weder wendt hij zijn blik naar Juda, de bloem der geheele natie, om lucht te geven aan zijn gemoed, dat zoo diep bewogen wordt door het onrecht, de verdrukking en de trouweloosheid, die hij in dit rijk waarneemt.

Maar niettegenstaande de herhaalde vermaningen en strafbedreigingen dier onsterfelijke Godsgezanten verergerde