Geschiedenis van het volk Israël

134

door verschillende wonderen, die hij in hun midden verrichtte. Zoo redde hij eene arme weduwe van een der profeten-zonen, wier beide kinderen op het punt stonden, door haren schuldeischer in slavernij gevoerd te worden, op de volgende wonderbare wijze uit den nood. Toen hij op zijne vraag, wat zij nog bezat, vernam, dat haar geheel vermogen slechts bestond in eene kruik olie, gelastte hij haar, een groot aantal vaten te leenen, daar de olie uit hare kruik voldoende zou zijn, om daarmede al deze te vullen. Met vreugde volgde zij dien raad op, waarna zij de vaten met olie verkocht, die niet alleen voldoende opbrachten, om daarmede hare schuld te betalen, maar ook nog, om haar gezin van de noodige levensbehoeften te voorzien. — Op zijne tochten door het land Israël kwam Elisa gewoonlijk te Sunem, waar hij zijn intrek nam in het huis eener aanzienlijke vrouw. Deze besloot eindelijk met goedvinden van haar man, in haar bovenwoning een kamertje af te schutten en dit op eenvoudige wijze in te richten tot een logeervertrek voor »den man Gods”. Toen Elisa weder te Sunem kwam, was hij zeer getroffen over dit bewijs van eerbied en hoogachting. Hij wilde gaarne de edele vrouw beloonen voor de moeiten, die zij zich voor hem en zijn dienaar Géchazi getroost had, maar zij verlangde hoegenaamd niets. Aangenaam was haar evenwel de voorspelling van den profeet, dat na een jaar haar huwelijk, dat tot nog toe onvruchtbaar was gebleven, door de geboorte van een zoon gezegend zou worden. God schonk haar een kind, maar de vreugde was van korten duur, daar het haar op zeer jongen leeftijd door een plotselingen dood ontrukt werd. De bedroefde moeder ijlde naar Elisa, om haar dit ongeluk mede te deelen. De Godsgezant begaf zich naar de woning der vrouw, ging in eene heilige gemoedsstemming naar het vertrek, waar het kind lag en smeekte in stille afzondering de Godheid, om het weder uit zijn doodslaap te doen ontwaken. Nadat hij zich eenige malen over het jonge wicht uitgespreid had, gaf het weder eenige levens* teekenen en opende eindelijk de oogen. Met welk een dankbaar gevoel de verheugde moeder haar telg aan haar hart drukte, laat zich beter gevoelen dan beschrijven.

Bevestigde Elisa door deze en andere wonderen het geloof aan Gods almacht onder zijne geloofsgenooten, ook heidenen bracht hij daardoor tot de erkenning van het eeuwige Wezen. Zoo werd eens Na'aman, een veldoverste van den koning van Syrië, door melaatschheid getroffen. Eene Israëlietische maagd, die, in een der oorlogen door de Syriërs krijgsgevangen gemaakt, bij hem in dienst was, raadde hem door tusschenkomst zijner echtgenoote aan, zich tot den