Geschiedenis van het volk Israël

ioy

dit slechts als een voorwendsel, om hun land te verspieden. Ook Chanun geloofde dit en liet den gezanten tot spot den halven baard afscheren en de kleeren tot op de helft afsnijden. Davtd liet hen op het bericht dier smadelijke behandeling weten, dat zij voorloopig niet zouden terug-keeren, maar te Jericho blijven, totdat hun baard weder aangegroeid was. Daar de Ammonieten wel begrepen, dat deze daad door David niet ongewroken zou blijven, bereidden zij zich terstond op de verdediging hunner hoofdstad Rabba voor, terwijl zij onder de Syrische stammen troepen huurden, die met het Israëlietische leger in het open veld moesten strijden. Inderdaad verscheen Joab na eenigen tijd in hun land. Toen deze bij zijne aankomst bemerkte, dat hij met twee vijanden te doen had, verdeelde hij zijn troepen in tweeën, waarvan hij de eene helft onder zijn bevel hield en over de andere zijn broeder Abisai aanstelde. Beiden streden met gelukkig gevolg. Nadat de Syriers zich van de nederlaag hersteld hadden, vatten zij onder Hadad'izer nogmaals de wapenen tegen David op, maar leden ten tweeden male zulk een gevoelig • verlies, dat zij van het bondgenootschap met de Ammonieten voor goed afzagen. Ook deze laatsten werden na verloop van eenigen tijd door Joab overwonnen, die zich toen ook van het grootste gedeelte hunner hoofdstad meester maakte, terwijl hij de eer harer geheele verovering aan zijn vorst overliet.

HOOFDSTUK LXVI.

Door deze naar alle zijden gelukkig gevoerde oorlogen steeg David in achting en aanzien niet alleen bij zijn eigen onderdanen, maar ook bij andere volkeren. Buitenlandsche vorsten knoopten vriendschap met hem aan; onder anderen Chiram, de koning van Phoenicie, die hem reeds vroeger de noodige bouwstoffen benevens bekwame werklieden gezonden had, om in zijne hoofdstad een prachtig paleis voor hem te bouwen. Het Israëlietische rijk bereikte onder Davids bestuur zijne grootste uitgebreidheid; zijn grenzen strekten zich uit van den Euphrat in het noorden tot de Arabische woestijn in het zuiden. Om dit groote rijk in bedwang te houden, zorgde hij in de eerste plaats voor een flink geoefend leger, dat in 12 regimenten verdeeld was en waarvan in vredestijd om de maand telkens één

Mon. Gaach. I, 8*