Geschiedenis van het volk Israël

van den strijd te vernemen. Onder eene angstwekkende verschijning deelde zij hem mede, dat zijn leger den volgenden dag de nederlaag lijden en hij met zijne zonen in den strijd sneuvelen zou. Geheel ontmoedigd en ter neer geslagen keerde hij nog denzelfden nacht naar zijn leger terug. Den volgenden dag vond de veldslag plaats op Gilboa, die ten nadeele der Israëlieten afliep. Onder de vele gesneuvelden bevond zich ook de dappere Jonathan met zijne broeders Abinadab en Malkisua. Toen Sattl zelf zich van alle kanten door vijandelijke boogschutters omringd zag, ontwaakte nog eenmaal zijn vorige heldenmoed. Hij gebood zijn lansdrager, hem te dooden, en toen deze voor dezen stap terugdeinsde, stortte hij zich zelf in zijn zwaard, om niet levend in de handen der vijanden te vallen. Heldhaftig maar treurig eindigde dus het leven van Jsraëls eersten koning. Zijne eerste regeeringsdaden hadden hem doen kennen als een man van moed en geestkracht. Dit bleef hij, zoolang het woord Gods hem heilig was en hij zich door Zijn gezant, Sarnuel, liet leiden. Zoodra hij zich echter daarboven te verheven achtte, werd hij, door nijd en ijverzucht ondermijnd, de speelbal van woedende hartstochten, die hem eindelijk ten val brachten.

Na afloop van den strijd sneden de Philistijnen Sauls hoofd af, dat zij met zijne wapenrusting als zegeteekenen door hun land zonden, terwijl zij de lijken van hem en van zijne zonen op de muren van Beth-San staken. Eenige moedige bewoners uit Jabes trokken ’s nachts heimelijk over de Jordaan^ namen de lijken van den muur af en begroeven deze uit dankbaarheid voor Sauls vroegere hulp fzie bl. 91) in hunne stad. Door het geheele land heerschte diepe verslagenheid; velen trokken uit vrees voor de steeds voortdringende Philistijnen naar gene zijde der Jordaan.

De dood van Saul en zijne zonen werd David te Tsiklag door een Amalekietischen vluchteling bericht. De boodschapper vertelde, dat hij den koning op diens eigen verzoek had gedood, toen het oorlogsgevaar hem van alle kanten omringde. Hij bracht ook diens kroon en sieraden mede, om deze David te overhandigen. In plaats van eene belooning te ontvangen,' zooals hij ongetwijfeld verwachtte, werd hij op Davids bevel met den dood gestraft. David en zijne manschappen verscheurden hun gewaad en vastten tot den avond. In een treffend klaaglied betreurde hij den dood van Israëls helden, die op Gilboa's top gevallen waren en vooral dien van Jonathan, zijn vriend en »broeder, die hem zoo lief en dierbaar geweest was.”