Geschiedenis van het volk Israël

102

strijde te trekken. Hoe hard het David ook viel, tegen zijne eigen broeders de wapenen op te vatten, toch bleef hem geen andere uitweg open, indien hij althans zijn leven niet in gevaar wilde brengen. Buiten verwachting werd hij echter spoedig uit dien neteligen toestand gered, want zoodra de Philistijnsche vorsten onder de laatst aangekomen strijders ook David opmerkten, berispten zij Achis over zijne kortzichtigheid, om hun vijand, Goljaths overwinnaar, als bondgenoot mede te voeren. Zij drongen er sterk op aan, hem weder terstond heen te zenden. Achis maakte zijn gunsteling met den wil der Philistijnsche vorsten bekend, waarop David schijnbaar teleurgesteld, maar innerlijk verheugd over deze uitkomst, onmiddellijk naar Tsiklag terugkeerde.

Bij zijne aankomst vond hij de stad verbrand en verlaten van al hare bewoners, waaronder zich ook zijne beide vrouwen: Achino'am en Abigaïl, benevens die zijner manschappen en hunne kinderen bevonden. Met toestemming van den priester Ebjathar maakte hij zich terstond op weg, om de rooverbende op het spoor te komen. Twee honderd manschappen moesten van vermoeienis den tocht staken. Van een Egyptischen slaaf, dien men afgemat en uitgeput door honger op den weg vond liggen, vernam men, dat het misdrijf door eene Amalekietische horde gepl egd was. Op Davids verlangen wees hij ook de plaats aan, waar deze zich bevond. Zij werd, terwijl zij zich aan den buit te goed deed, overvallen en, op een klein aantal na, geheel gedood. Ieder kwam weder in het bezit van het zijne, terwijl ook den 200 achtergeblevenen, op Davids bevel, hun eigendom teruggegeven werd.

HOOFDSTUK LXIII.

Sauls dood.

De Philistijnen hadden zich, zooals wij in het vorige hoofdstuk zagen, tegen de Israëlieten ten strijde uitgerust. De beide legers ontmoetten elkaar in de nabijheid van den berg Gilboa. Op het gezicht van het vijandeiijk leger werd Saul moedeloos en versaagd. De fierheid en onverschrokkenheid van weleer hadden hem thans geheel begeven. In zijne koortsachtige gejaagdheid nam hij zijne toevlucht tot wichelarij, daar de Godspraak de toekomst niet meer voor hem ontsluierde. Hij, die vroeger de toovenaars en wichelaars uit zijn land uitgeroeid had, wendde zich thans zelf tot eene waarzegster te En-Dor, om van haar den afloop