Schetsen, deel 5

200    MASSA’S KERSTFEEST

en ’n grootere aap. Als-ie bad giegelden ze om het kroes, om de roode lippen, om de groote zwarte ooren, om de witte tanden. Gek zoo’n neger — en wat ’n néüs — daar was-die zeker op gevallen toe-die klein was — nee dat had z’n moeder gedaan toe-die jong was — dat deeën al de moeders in Afrika met de kleine nikkertjes.... hèhèhèèè.... suscht, jo!.... Pas op ....

En ook bij het uitgaan der kerk was er eene mompelende, aarzelende verwondering geweest vari de grooten. De vrouwen geneerden zich heelemaal niet. Die vonden ’t aardig — nou en óf! — dat die neger met ’n kerkboek liep, z’n plichten waarnam — wat de wereld toch vooruitging — in vroeger jaren zou je V niet an gedacht hebben — nou maar: héél, héél aardig....

Om vijf uur ’s morgens — ’t leek nog wel nacht — kwam-ie thuis, viér-hoog in ’t logement van de Warmoesstraat. De zachjes-waaiende kaarsvlam bescheen het grimmig negergezicht dat blauwige glanzingen om de jukken had.

John, die met vrinden ’n kaartje gespeeld had, zonder te erg te gokken, lag net in bed, het dek tot over z’n neus — en óp ’t dek al wat-ie an kleeren bezat om ’t warmer te maken.

„Nacht,” gromde Massa (in hetEngelsch of cours e, hetwelk evenwel Falkland achterwege laat zoowel voor den vrindelijken lezer als voor zichzelf).

„Nacht,” zei John gestoord in een eerste bed-warmte-gesoes dat op 't kantje af in maffen was overgeheveld.

Massa zette den kandelaar neer, ontknoopte z’n Prince of Wales-puntboord (hij was een zeer gesoigneerde neger), trok liet krakend overhemd over