Schetsen, deel 5

MASSA’S KERSTFEEST.    199

kei. ’n Applaus van belang — op de planken.

Enkel op de planken. Overdag en in de koffiehuizen was ’t mis. Je kon geen voet verzetten of ze keken je na. Eens was Y politie an te pas gekomen, ’n Heele herrie met die vervloekte kwajongens. Als-ie zich niet in had gehouden, had ie er een den nek omgedraaid. En dan de groote menschen. De vrouwen zag je grinniken, de mannen draaiden zich om. Zaterdag vóór Kerst nog, had-ie ruzie in ’n café gehad, in ’n artisten café waar je ’t het allerminst zou verwachten. Als zij ’t grappig vonden om met 'n bleeken vinger over z’n zwarte wang te strijken en dan verwonderd te vragen „of ’t niet afgaf?” —: hij vond ’t gemeen, laag, smerig. En kwaadaardig had-ie *r ^yn eind aan gemaakt.

Kerst-Maandag steeg z’n wrok.

In de kerk had-ie gebeden. John deed er niet aan.

Hij wel. Om geen geld had-ie ’t gelaten. Na de voorstelling rustig ’n grokje drinken en wat wandelen en dan vroeg in den morgen naar de feestelijke kerk waar de koren zoo heerlijk zongen dat je tranen in je oogen kreeg. In ’t hoekje had-ie gezeten, het beenig hoofd aandachtig gebogen, de zwarte handen gevouwen, de lippen in prevelend beweeg.

Toen werd-ie onrustig, ’n Paar blanke jongens en ⁷n meisje — drie kinderen naast mekaar: ze w i s t e n niet waar ze waren — anders zouen ze ’t niet gedaan hebben — keken is om — en glimlachten is — en ^?t meisje had ’m strak verwonderd zitten begluren, verbaasd over het rare geval dat ’n nikker geknield lag in ’n Christenkerk — ’t leek wel ’t knechie van Sinterklaas — nou en da’s zóó’n kemiek gezicht precies alsof-ie zóo door de schoorsteen was gezakt. ^?t Ergst waren de jongens geweest, ’n kleine aap