Schetsen, deel 5

Ontegenzeggelijk Massa was leelijk. De mogelijkheid bestaat, zelfs eene zéér groote — Falkland heeft er geen kijk op — dat ze hem vèr weg, héél vej* weg, ’n knappen, voor-vrouwen-gevaarlijken kerel vonden, ’n dandy, ’n hartenbreker, ’n ppen,—ja, je behoeft er feitelijk niet aan te twijfelen, al snap je ’t niet best — maar in Amsterdam zeien ze algemeen dat-ie gloeiend-leelijk en ’n allerzwartst exemplaar van z’n familie was. Om niet langer in raadselen te spreken (met charades en trucjes hou je den wel-willenden lezer maar op): Massa was een neger, een groote, beenige nikker, ’n zwarte reus met ’n pletneus, kroeskop en lippen zoo rood en zoo plat als biefstuk na den slag van de slagersbijl. Massa en John (John was ’n blanke) hadden ’n tournée gemaakt door Engeland, door Duitschland, door België, traden nu op als heel-goede muzikale clowns in ’n varieteiten-gezel-schapje. Massa had telkens hèt succes. Die kon de origineelste gezichten trekken. De menschen lachten zich slap als-ie op de mandoline tikkelde en het eindje brandend sigaar allermalst in z’n mond verdween om ’r ’n oogenblik later vanzelf weer dampend uit te voorschijn te komen. Hoe-die z’n tong niet brandde begreep geen sterveling. Gewoon ’n mira-