Schetsen, deel 5

194    FALKLAND    INTERVIEWT    DE    FOES.

répertoire de avonturen van gehuwde mannen die hun vrouw bedriegen, zich daarna katterig gevoelen en in contact komen met de vrouw die doorgaans geen katje is om zonder handschoenen aan te pakken — ik herhaal wanneer dit alles geen schering en inslag was, dan zou je geen schouwburgen hebben en geen kunstlievend publiek.

Falkland. Maar dan uw meening over dit stuk — over „Het zevende Gebod” ?

De poes. Terwille der directie wil ik mij niet in het openbaar te precies uitlaten over stukken die wij spelen. Geheel in vertrouwen kan ik u echter wél zeggen, dat het geen baantje is zoo dikwijls hetzelfde te doen. Na ’n paar voorstellingen is de aardigheid er af. Ik bepeins de mogelijkheid om voor mijn rol te bedanken. En wat ’n rol, meneer! Ik ben artist, heb recht op gróóte rollen, ’n Kleine rol is ’n vernedering, meneer! Als ik auteur was dan schreef ik énkel g r o o t e en...

Falkland. Pardon — u dwaalt af. Hoe denkt u meer bepaald over het stuk zelf!

De poes. Gemeen, meneer! Absoluut gemeen! De critiek heeft het lang niet genoeg afgemaakt Een familie bij wie ik vroeger huisde en muisde, was terecht verontwaardigd. Ware ik burgemeester — wie weet hoe ik op mijn plaats zou zijn bij vele muizenissen — dan trad ik actief op. Een „Dame van Maxim” en ’n „Parfum” en ’n „Snoepreisje” a la bonneheure — dat kwetst niet

— dat is niet plat — daar kun je je dochters heenzenden — maar dit — die Heijermans is ’n onzedelijk heer — Jidonc / Als ik met Engel optree

— en wat ’n succes hebben wij bij het oppervlakkig publiek! — dan geneer ik me over wat ik hoor! Néé meneer. Geef mij ⁹n klucht of ’n klassiek stuk. De werkelijkheid die moet je niet op de