Schetsen, deel 5

BELANG WEKKENDE A VONT UREN.    i81

heid gebaseerd — paradoxaal lijkt, is de verklaring eenvoudig. De eigenaar van het café-met-damesbe-diening in de Warmoesstraat engageerde me op m’n goed voorkomen, gaf me bij wijze van vaderlijke welwillendheid een vrijbiljet voor den Stadsschouwburg, waar dien eigensten avond een mooi stuk voor Leden van het Tooneelverbond zou worden gespeeld. Genoemde eigenaar was lid. Het stuk heette Een held en gaf onder meer de noodlottige historie van een kellnerin met een kindje en een gaskraan. Het spreekt vanzelf dat ik als kellnerin met eene ontzaglijke belangstelling het lijden mijner beeldschoone collega volgde en na afloop tot ’s nachts drie uur (minstens) over het kraantje zat te piekeren. Mijn aanstaande patroon had eveneens gas. Het scheen mij onverantwoordelijk toe mij zelve aan de grilligheden van een kraantje te gaan blootstellen en aan de verdere onzedelijkheden van het vak. Kort en bondig schreef ik een briefkaart naar de Warmoesstraat: „Na „Een Held gezien te hebben, wensch ik geen „kellnerin te worden in eene inrichting mèt gas. „Uwe dienstwillige Suze Falkland”......

Vijfde Hoofdstuk.

Maar ’k was wederom broodeloos èn zonder over-vertelbare avonturen. Reeds betreurde ik het dat 'k geen schoorsteenveger of vuilnisman geworden was, toen mijn oog viel op ’n advertentie in het „Nieuws/ waarin onmiddellijk een droge m in gevraagdwerd, vrij kost en inwoning en ’n behoorlijk weekgeld. Ofschoon ik, als kinderloos reporter, van de vereischten aan deze betrekking verbonden, geen scherpe voorstelling had, begaf ik mij echter op het pad. Alras bevond ik mij in een lief intérieur, vader, moeder