Schetsen, deel 5

18o    BELANG    WEKKENDE    A    VONT    UREN

Derde Hoofdstuk.

Hardnekkig als m’n aard is, meldde ’k me den-zelfden avond aan als keukenmeid in ’n klein gezin. Mevrouw was ziekelijk en meneer — nou dat vertel ’k straks, ’k Kreeg ’n heel lief kamertje vierhoog onder de dakpannen en de keuken zag op ’n binnenplaats uit. Koken acht ’k niet zeer moeielijk, alleen aardappelen zijn lastiger. Je doet’r of te veel of te weinig zout in, maakt ze tot moes of kunt ze op je bord niet in tweeën breken. Ook aardappelenkoken is zwaarder dan schrijven. Maar de rest gaat vanzelf. Op m’n woord verzeker ik u dat ik rijs-temelk bereidde die te eten was (dit wist ik van vroeger) en biefstuk braadde om van te watertanden. Zelfs heb ik den tweeden dag ’n zalm-mayo-naisetje met dorperwtjes, aardappelen (helaas moes) en botersaus opgediend dat de heele familie me razend bedankte. Ze hadden nog nimmer zóó gesmuld. Ik kreeg ’n raar-kleine portie, ’t Is niet gezellig, als je ’t zelf kookt. Maar ’t is eenmaal gewoonte. Bij dien tweeden dag bleef ’t tot mijn spijt, want ’k had ’r ’n goeden dienst. Meneer was in één woord een ellendeling. Na het eten kwam-ie z’n handen wasschen in de keuken, streek me onder de kin, schrikte. Ik ook. Zélfs ’n vróuw die je streelt als je in geen twee dagen geschoren bent, doet je onaangenaam aan. Ik gaf hem een opstopper en hij mij de bons. ’n Kwartier later liep ik op straat. Bij mijzelve maakte ik de opmerking dat als baarden bij vrouwen meer gewoonte waren, een gansche reeks ongelukken zou worden voorkomen.

Vierde Hoofdstuk.

Kellnerin was ik één avond zonder in dienst te treden. Alhoewel deze aanteekening — op waar-