Schetsen, deel 5

i66    SENTIMENTEELE HISTORIE.

den toch met den éérsten trein komen ?... ’t Was al elf !... Ze maakte zich ongerust. Daar kwam ook de soubrette. In de gang hing het lijstje van de werkzaamheden. Om elf uur zou de repetitie met orkest beginnen. In de leege zaal, in het halfdonker, liepen de drie Duitsche athleten met fanégezichten heen en weer. Op een stoel, slaperig, verlept, vermoeid zaten twee Engelsche meisjes, singing and dancing specialities.

„Where’s the luggage?”

„De koffers.... zijn d’r nog niet.”

„Sacrénom! .... En voilà une jolie blague!” Onpleizierig, koud, uit hun humeur, drentelden ze op en neer. De Engelsche komiek zei droge moppen, de Duitsche athleet trok aan zijn groote vlassnor, de Engelsche vrouwen bleven stil onder haar groote hoeden en zwart-gespikkelde voiles.

„Bonjour monsieur le directeur!”

De directeur van het circus keek sip. In drie, vier talen zei hij driftig, nerveus, dat de voorstelling niet doorging. Ze drongen verschrikt om hem heen.

Hij liet het telegram zien  Op alle bagage,

requisieten, costumes was.... beslag gelegd.... Druk, zenuwachtig lei hij het uit.... Hij had er niets mee te maken ... Vanmorgen, in het station van de provinciestad, hadden schuldeischers beslag gelegd op alle kisten en koffers.... Wat of de

artisten er mee te maken hadden ? Dat wist hij

niet Men kon toch geen beslag leggen op hun

persoonlijk eigendom?.... Welneen! Ze hadden

maar naar een advocaat te gaan .... Dan zou de

zaak wel in orde komen Maar voor vanavond

kon de voorstelling niet doorgaan.

De Engelsche komiek, de zwaarste athleet en Dodo waren dadelijk bij een advocaat. Die zou maat