Schetsen, deel 5

i6₄    SENTIMENTEELE HISTORIE.

warme lijf van het meisje kronkelden ze, zich aandrukkend tegen het vleesch, de koppen wiegend in de lucht. Nog nam ze er een uit de kist. Het was een bijna zwarte, zwaar en log, die kregelig spartelde toen ze den kop met de handen omvatte. Deslang spuwde heftig met de machtelooze tong, maar ze sprak zachte woordjes.... „Mon petit chéri.... Doucement mignon ... Doucement” ... Mignon werd rustiger, slingerde het vette, zatte lichaam om het soepele, ranke meisjeslijf, rekte den kop, ruw, links en rechts, afduwend de andere glibberige, groene, wringende slangen en lei zich te rusten, met de groote, hideuze kaken op den witten, marmeren schouder van het lachend meisje. Weer was dat kabaal in de zaal, dat geestdriftig applaus, onderdrukt door gesus van menschen, die de dieren niet wilden ophitsen door bravo’s. Maar zij lachte kinderlijk, de blanke armen bewegend op de maat der muziek, de zilveren schubben van het maillot glanzend in het licht en zacht-pratend, woordjes van bizarre genegenheid tot de groene, glibberige koppen der loom-wringende slangen.

Hij liep krakend te hoesten.

„Hou toch je zakdoek voor je mond.”

„’t Gaat al over, ’t gaat over.”

Ze waren in het station. Bij het licht van ’n lantaarn zag ze hoe bleek hij was.

„Heb je gehoest, vandaag?”

„Mais non. Dodo”____

„Morgen in Amsterdam ... veertien dagen optreden .... dan gaan we terug. Waarom ben je zoo stil, manneke?”

„’t Maakt me stil, ’t maakt me kapot, dat ik

niet werken kan dat de longen niet beter gaan ...

dat jij ’t brood verdienen moet” ....