Schetsen, deel 5

een bij haar instrument gestorven pianojuffrouw?

Het werd afgrijselijk  - nacht aan nacht pi en,

nacht aan nacht, pon — en weer stilte.

Op, vermagerd, heelemaal van streek, liet ik een fabrikant uit de stad komen. Die schroefde de piano open, onder- en doorzocht haar. Geen plekje ontging hem.

Ik sloot hem met den kater in m’n huiskamer op, wachtte het resultaat af. Niets. Absoluut niets — en dien nacht werd tot a c h t maal een toets aangeraakt.

Liet ik de piano gesloten, dan hadden we rust, maar je vat dat ik daarmee niet tevreden was.

Het geheimzinnige trekt aan — de werkelijkheid stoot af — zoo gaat ’t in ’t leven.

Ik kocht voor véél geld ’n fox-terrier. Die vocht eerst met den kater maar toen ze aan mekaar gewend waren, sloot ik ze beide in de verlaten, eenzame, gruwel-huiskamer.

Welk een reeks proefnemingen! Welk een ontzetting! ’s Nachts, zoodra het donker was — klonk het

— eerst voorzichtig — dan na een poos luider.

De fox kefte — heerlijk beest! — als een bezetene,

van woede bevend, sprong ik uit het bed, smeet woest de deur open, lichtte de kamer bij — vruchteloos — geen menschelijk of ónmenschelijk wezen.

Ten einde raad, bang voor ons bezocht en gepijnigd huis, besloten wij — we zagen er in die dagen als géésten uit, vermagerd, bleek, met omwalde oogen!

— een andere woning te zoeken.

De marteling was niet langer te dragen. De dorpsmenschen vermeden ons, niemand wou ons bezoeken en de meid — die alles meemaakte en praatjes rondstrooide — zei ons den dienst op.

Het gelukte mij een ver-afgelegen huisje te huren