Schetsen, deel 5

DE BE ZE TEN PIANO.    141

vrouw gilde het plotseling uit, zat op als een doode (ofschoon die niet zitten).

„Wat is er?” schreeuwde ik, naar mijn revolver grijpend. Jullie snapt dat in zoo’n afgelegen huis in een kleine plaats een revolver noodzakelijk was.

„Er is iemand,” fluisterde zij zenuwbevend.

„Je bent dol,” zei ik weinig-parlementair, zelf (dit entre-nous) tamelijk verschrikt.

Ik nam het nachtlichtje, stapte voorzichtig naar de deur, opende die, keek in de voorkamer — niets — liep de gang in, onderzocht de deur — niets.

Nijdig stapte ik weer in bed — maar — ja zoo zou ik nog wel vijftig maal maar kunnen herhalen — den volgenden nacht en den daarop volgenden had je dezelfde geschiedenis. Ik lachte en bromde (’t laatste het meest), tot ik ééns, zélf met ijskoud haar opsprong.

Er had iemand een toets op de piano aangeslagen

— zeker een inbreker die in het donker zich vertast had.

„Cateau!” fluisterde ik zoo schor als je maar schor fluisteren kunt.

Zij had het reeds gehoord — lag stil te snikken

— bang voor mijn standjes èn voor het gruwelijk-geheimzinnige van onze huiskamer.

„Er is iemand,” snik-zuchtte ze: „ik heb ’t je zoo dikwijls gezegd en je wou ’t nooit gelooven! ”____

Koud-rillend stond ik op, greep de revolver, spande den haan en met de kaars voor mij uit, betrad ik de huiskamer. Niets. Een doodsche stilte. De luiken nog steeds voor de ramen. De deur nog steeds op slot. Alles rustig. Enkel de geopende piano met een gapende „Serenata” van Moszkowski op den lezenaar.

Ik zocht in alle hoeken, keek onder de tafel, onder de sofa, achter de sofa, achter de piano, steeds de revolver dreigend voor me uit.