Schetsen en vertellingen

De vader, zwak van borst - de man had bij ’n karwei ’n ongeluk gehad - verdiende ’n zuur stukje brood met ’t verkoopen van ’t een of ander dat-ie van ’n firma in dépot kreeg en weeklijks moest afrekenen. Als de moeder niet gewasschen had, zouen ze honger ge-lejen hebben. Annetje en Maartje gingen op school, deeën samen boodschappen, speelden in de straat. Ze deden alles samen. ’k Had met ze kennis gemaakt bij ’n generale schuilei-partij.

Nu stonden ze verlegen op ’t bordes.

‘Meneer/ zei Annetje, de oudste, die Maartje aan de hand hield, ‘meneer, zijn die centen van ü?’ Ze hield in ’r slijkrig-bezweet pootje ’n prakje centen en twee-en-halve-centstukken.

‘Van mij?’ zei ik: ‘néé, kind...’

‘Ze leien toch op uw stoep/ zei Maartje, ‘enne toe dachte we...’

‘Ja, toe dachte we.. / zei Annetje angstig-lacherig.

‘Wel, wel/ praatte ik als een braaf zedemeester, die drommels goed weet, dat je deugd moet beloonen, - ‘wel, wel; hebben jullie dat op mijn stoep gevonden, en ben je zoo eerlijk om te komen waarschuwen? Nou, da’s heel best, da’s héél goed van je. Hoeveel centen zijn ’t?’

‘Veertien/ zei Annetje, die de schat al geteld had.

‘Zoo/ sprak ik èrg vriendelijk: ‘nou, ’k dank je wel hoor. Geef ze maar hier, dan zal ’k ’ns hooren van wie ze zijn en omdat jullie zoo fatsoenlijk brengt wat je gevonden heb, krijg je allebei ’n cent om balletjes te koopen.’

‘Dank u, meneer/ zeien ze en verheugd dribbelden ze de straat uit, elk met ’n cent in ’t gesloten heete knuistje.

De twaalf warme centen lei ’k in ’t keukentje. Misschien dat de schoonmaakster ze op de stoep had laten liggen, toen ze vanmorgen schuurzand aan de deur nam. En zooals ’t natuurlijk gaat bij iemand die zwaar ’s nachts over kunst beweert: het zaakje werd vergeten. Alleen, als ik Annetje en Maartje in de straat spelen zag, dacht ik, zooals elk achtenswaardig burger denken zou: - wat geven die arme menschen hun kinderen ’n frissche opvoeding - wat ’n contrast met andere kleuters die mogelijk veertien gevonden centen zouen versnoepen.

’n Week later, wéér op Zaterdagmiddag, terwijl ’k luierend-rookend van ’n anderhalvekolomsche eigen tooneelcritiek genoot, balanceerde de staaf van de schel ’n paar maal, zonder geluid van de schel

97