Schetsen en vertellingen

was van de lach - °t geeft méér as ’n pang! As-die losschiet kan d’r ’n slag van belang van komme.. .!’

‘Hou je hoof wèg,’ waarschuwde tante Door: ‘Sam hou je hoof weg! Zoo’n kurrek het ’n krach ...!’

‘Ach!’ riep oom Bennie geërgerd: ‘Niks as ’n pang! Je mot ’t mijn leere! ’n Kógelflesschie - anders niks niemendal...!’

‘Hij met z’n pang/ redeneerde tante Rebecca: ‘Alsof ’n pang van ’n kurrek...’

‘Stil dan!’ riep tante Door, weer schuw uitwijkend. Sam’s schaar kriewelde langs de ijzerdraadjes.

En alle oogleden knipperden als straks, knipperden benauwd, knipperden schichtig.

Bij de lamp buikte rustig de flesch - de flesch Champagne. Oom Jozef had ’r gewonnen. D’r was ’n liefdadigheidsbazaar geweest met veel naaiwerkjes, antimacassars, shawls, flesschies odeur, dosies zeep, portemonnaies, prachtbanden (’n pracht van ’n gouwe en roodpluche banden!) kissies sigaren, kooschere koek, bons voor photographieën, bons voor ’n héél heerekostuum, kinderwagens, poppen, horloges (nikkel en zilver), èn ’n kolossale étalage wijn van ’n liefdadigen wijnhandelaar die restantjes overhad. Oom Jozef, die

- je kon ’t wel an z’n gouden horlogeketting, gouden ringen, gouden lorgnet zien - z’n heele leven bemazzelt was bij wat-ie anraakte, had voor z’n lot van vijf-en-twintig centen ’n kostelijke flesch Champagne getrokken, ’n Half jaar had de flesch in de kast gelegen op de onderste plank bij de trommel met boterkoek en de gemberbolussen, en nou dat tante Rebecca, z’n vrouw, jarig was èn ze gezamenlijk een zotte bui beleefden (in gewone verjaarsomstandig-heden doe je ’t nog niet), zouen ze de flesch knappen. De waterglazen stonden gereed - welk rechtschaffen huishouen heeft kelken? -, de menschen zaten gereed: kwam de moeilijkheid om de kurk, die zoo baldadig met ijzer en touw vastgemetseld zat, zonder schade voor meubilair en gezondheid te verwijderen. Er werd dus niet om een bagatel geknipperd. D’r liepen heele verhalen van öesschen die gebarsten waren - van scherven, die ze in d’r oogen gekregen hadden - van kurken, die as kogels tegen je gezicht vlogen

- van schuim, dat tot an de zoldering spoot... Je most ’t verstaan. Je most ’t met aandacht doen. En Sam - die zoo geschreeuwd had dat hij ’t kon, dat hij ’t dikkels gelapt had - scharrelde zoo raar met

80