Schetsen en vertellingen

tante Rebecca’s botte schaar, die voor alles en nog wat diende: voor hemmetjes knippen, voor ’t afknersen van bot-vinnen in den bot tijd, voor de kous van de lamp, voor ’t opensteken van oom Jozef’s sigarenkistjes, voor ’t vloerzeil, enz., dat je met je oogen knipperen most of je wou of niet.

‘As je ’m zóó houdt, hak-ie jezelf in je vingers/ maande oome Bennie, blikkend met ’t half-open oogje.

‘Laat mijn nou begaan!’ zei Sam kregel: ‘zóó mot ’t.’

‘Jou late begaan/ zeurde tante Door zurig: ’t kost mijn me karpet.’ ‘Snij dan eerst de touwetjes door - ézel/ riep Serre lacherig: ‘hij zit an de touwetjes en niet an de ijzers.’

‘Hij zit an de ijzers!’ schreeuwde Sam, en ineens nijdig rukkend, knapte-die één van de ijzerdraadjes.

Het knapte. Het ijzerdraadje knapte en ’t knapte dóór, als de knette-ring van een bliksemstraal vlak in de buurt, in de hoofden van Serre, Bennie, Jozef, Rebecca en Doortje. De oogleden knipperden asof ’t nou kommen zou - de pang - de harde, knokkende pang.

Maar Sam, nou plots leeuwerig-moedig, over ’t paard getild door ’t breken des éénen draads, stopte grimmig de flesch tusschen z’n knieën, en met het geweld van ’n smid dreef-ie de schaar in de twééde voeg. Het knipperde kort. De schaarpunt brak met ’n nijdig tikje.

‘Paatsch!’ zei oom Bennie.

‘Nou vraag ’k/ zei tante Rebecca: ‘nou vraag ’k waarom ze zoo’n kurrek ’r op mètsele? Wat heid ’t van noodig? Da’s niks as moedwil.’

‘En as ze ’t niet doen,’ betoogde oom Jozef, z’n gouden lorgnet be-wrijvend, nou Sam effen ophield: ‘weet jij hoe die sappe werke? Die werke as de waterleiding zoo errig.:. Je kan me daar de waterleiding met ’n prop papier sluite, och!’

Sam zette wederom ’t gebroken schaareind achter ’t ijzer. Maar tante Rebecca werd kwaad!

‘D’r komme ongelukke van! D’r gebeure ongelukke! Hou in godsnaam op! Je mot geen geweld gebruike as je ’t niet verstaat!’

‘En wié zeit dat ’k ’t niet versta!’ stoof Sam op: ‘d’r komme juist ongelukke van as je ’m zóó in de kast terugzet.’

‘Laat mijn ’t dan is probeere,’ zei oom Bennie.

‘Je blijft ’r af!’ viel tante Door uit: ‘je komt ’r niet an!’

81