Schetsen en vertellingen

‘Elle est mal-soignée. II faudra bien la peigner.’

‘Tu crois?’

‘Evidement. Faut pas la coucher comme-ca. Faut la peigner’ - en dan verder in ’t Hollandsch, omdat-ie ’t Fransche wcx>rd niet vinden kon: ‘... faut la peigner... ze krioelt ... elle krioelt... Daar moet je voorzichtig mee zijn...’

‘Tu crois qu’elles a des... qu’elle a des... des... des... Wa’s beestjes?’

‘Puces - geloof ’k - Oui, oui - c’est une enfant mal soignée.’ Zachtjes glimlachend van verlegenheid, beet Mientje van ’n aardappel -Watte ze van d’r zeie - Wat komiek as ze zoo over je prate - En watte gezellige tafel - En wat prachtige vorrek - Enne watte portie vleesch - Maar trek had ze niet. Ze werd zo warrem en akelig -Nou-maar, niks zegge - Anders werde ze kwaad.

Mevrouw keek ’r meelijdend an, boos op vrouw Effers, die d’r kinderen zoo verwaarloosde.

‘Heb je geen trek meer, kindlief?’

‘Nee-ee, mevrouw.’

‘Scheelt ’r wat an, dat je zoo bleek ziet?’

Half-huilerig, bang om ’t te zeggen, zei ze dat ze errege kramp had. ‘Wil je ève weg?’

‘Ja-a, mevrouw.’

Mevrouw nam haar mee naar achter, kwam alleen terug. Meneer kwam los.

‘Hè-jakkus wat ’n akelig kind!’

‘Nou - zóó èrrig is ’t niet.’

°k Heb nóu al ’n tegenzin in d’r.’

‘Hè, wat ’n overdrijving!’

‘Overdrijving of niet, dat kind wil ’k niet in me huis.’

‘Nou goed, dat niet... ’t Is anders ’n arrem schaap en je zou is zien hoe ze opknapte, als ze goed eten kreeg èn goed gewasschen werd èn goed angekleed.’

‘Nee. ’k Vind ’t ’n akelig kind. Met jouw onzinnige ideeën ook!’ ‘Wa’s onzinnig?’

‘Om zoo’n vreemd kind in je huis te hale!’

‘Héb ik d’r dan voor góéd in huis gehaald? ’k Heb an d’r moeder gezegd dat-we ’t kind eerst wille zien en dat ze van avond moet terugkomme.’

76