Schetsen en vertellingen

‘Nou, da’s maar góéd ook. Laat ’t nou maar bij die eene proef blijve.’ ‘Hè, wat ben je onaardig!’

‘Dat kind heeft me m’n eten tegen gemaakt en maak me nou niet uit m’n humeur er bij!’

‘Uit je humeur ’r bij? Je moet je gezicht maar is in den spiegel zien! Onplezierig mensch!’

‘Wat drommel heb je ook zulke kinderen in huis te hale!’

‘Wist ik ’t vooruit?’

‘Wat huil je nou? Is d’r nou reden om te huile! Toe, verstoor ’t eten nou niet verder. Pas op, als dat kind binnenkomt. Waarom huil je nou, Sophie?’

‘La-me met rust...’

‘Kom nou...’

‘Als we zellef ’n kind hadde zou ’k ’t niet wille...’

‘Kom nou gekkin...’

‘Zéven jaar getrouwd en geen kind...’

‘Nou-nou-nou...! ’k Heb ’r toch niks tege da-je ’n kind aanneemt. - Maar dàt kind niet. - Dadelijk toen-’k binnenkwam von ’k ’r àkelig én vuil. - Je moet ’n móói meisje uitzoeke. - Niet zóó een. - Nou -Nou. - Krijg ’k ’n zoen?’

Mientje kwam weer binnen, magertjes en wit. Meneer knoopte d’r servet nog eens om en ze at verder met kleine hapjes, kieskauwend, ziekelijk bij ’t matte lamplicht. D’r handje, geklemd om de zilveren vork, pikte de brokjes gehakt op. De rest liet ze liggen.

‘Enne nou wat gestoofde peertjes, Mientje?’

‘Alsjeblief.’

‘Alsjeblief, mevroùw.’

‘Alsjeblief, mevrouw,’ herhaalde ’t kind.

‘Enne ’n beetje saus van de peertjes?’

‘Alsjeblief, mevrouw.’

‘En nou moet je je vorrek hóógerop houe, hoor je?’

‘Ja, mevrouw.’

‘Non - une autre enfant - pas celle-là,’ zei meneer.

‘Goed, Piet’ - zei mevrouw.

77