Schetsen en vertellingen

‘Nou, moet je meneer niet antwoorde?’

‘... Nee-èè...’

‘Zoo-zoo. Kom vrouw, vlug opdoen.’

‘Heb je al gebitterd?’

‘Ja, buiten. En hoeveel zussies en broertjes heb-je, Mientje?’ ‘Zeve.’

‘Zeven, mijnheer/ - verbeterde mevrouw.

‘Zeve, meneer.’

‘En hou je van je vader en moeder?’

‘D’r vader is toch dood, heb ik je van-morgen gezegd, Piet.’

‘O ja... En hou je van je moe, Mien?’

‘Ja, mijneer.’

‘En hebbie honger?’

‘Ja, mijneer.’

Mevrouw bracht ’t eten binnen. Eerst ’t gehakt in een bruin-vette saus, - dan de gesloten schotel met aardappelen, dan de gesloten schotel met worteltjes.

‘Zoo, Mien, nou mag jij daar zitte... Knoop jij d’r servet is om, Piet.’

Meneer deelde. Mevrouw brokte ’t gehakt voor ’t kind, schepte aardappelen en worteltjes op. Spitsbleekjes onder de lamp met ver-legen-schichtige oogjes zat Mientje voor d’r bord, hield d’r vork vlak bij de tanden vast en begon te eten.

Maar mevrouw zei dat ze wachten moest tot iedereen begon en knikte haar toe. - En dan geen hééle aardappele op je vorrek neme.

- Zie je, zóó moet je ze breke. - Aardappele afbijte doen geen fatsoenlijke meissies. - En dan goed dicht bij ’t bord zitte en geen saus morse... En je mond toehoue. - Niet met ’n ope mond ete. -Anders zien de mense alles wat je eet. - En dat doen geen fatsoenlijke meissies. - Meneer, vrindelijk-glimlachend, zei ook ’r enkelen keer wat. - Dat ze d’r vorrik hooger moest houe bij ’t heft. - Kijk zóó-ö. - En niet de aardappele fijn make. - Anders groeide ze niet.

- Kindere die aardappele fijn maakte op d’r bord bleve altijd klein, niewaar, vrouw? - En niet zooveel water drinke. - Dan stolde ’t vet in de maag. - Nóu at ze netjes. - Nee ze hoefde niet zoo verlege te zijn. - En dan weer in ’t Fransch tot z’n vrouw:

‘Non, elle n’est pas jolie.’

‘Elle n’est pas jolie, non - mais j’ai pitié d’elle.’

75