Schetsen en vertellingen

‘Ja-a...’

‘Heb je geen zakdoekie?’

‘Nee-ee.’

‘Nee, mevrouw.’

‘Nee, mevrouw.’

‘Zoo. Góed snuite. Knàppe meid. En ga nou is mee naar de keuke dan kan je je handjes wassche, he?’

‘Ja, mevrouw.’

In de keuken, waar ’t gehakt te pruttelen stond, liet ze ’t kind op ’n stoof klimmen, gaf ’r de pot met groene zeep en ’n vuilen handdoek van meneer.

Zelf droogde ze de magere vingertjes.

‘En nou netjes je nageltjes uithale in de gang, hé? Nee, niet in de keuke, da’s vies bij ’t ete, niewaar, Mien. Wij zulle ’t wel vinde met elkaar, hé?’

’t Kind zat weer in den leunstoel, schuw kijkend naar mevrouw, die de tafel verder dekte en al het goed, het olie-en-azijnstel, de messenleggers, de tafelmatjes, de glazen, de kaasstolp - uit de met witte kastranden belegde kast kreeg en voor drie personen dekte .

‘Hóór je...? Hóór je de sleutel in ’t slot...? Da’s nou meneer... Netjes goeien middag zegge, hoor?’

‘Dag Sophie.’

‘Dag man ... Da’s ’t kind.’

‘Is dàt ’t kind van vrouw Effers?’

‘Ja, Mientje heet ze.’

‘Dàg Mientje. Wel, dàg Mientje... Wel, wel wat ’n groote meid.’ ‘Elle n’est pas jolie,’ - zei-ie na ’n korte inspectie.

"Elle est gentille,’ meende mevrouw.

'Cest une enfant malade.’

"Mais non.’

‘Mais oui.’

‘Non, tu te trompes. C’est une enfant négligée.’

‘En tout cas, elle n’est pas jolie,’ - hield-ie vol.

’t Kind witjes-verlegen bij ’t vreemde gesprek, waarbij mevrouw en meneer haar telkens aankeken, begon te glimlachen tegen ’t gaslicht in.

‘En kan ze al leze?’

74