Schetsen en vertellingen

‘Hoe oud ben je?’

‘Zes jaar.’

‘Zoo, knappe meid. Ben jij zes jaar. Wi’k je je manteltje uittrekke? O, wat is de voering kapot. En nou je hoedje af, hè...? En ga jij daar nou is zitte. Dan ben je ’n knappe meid, hè...?’

’t Kind smalbleek, met kringetjes onder de zwarte oogen, wiebelde verlegen met ’t eene voetje tegen den leunstoel. Terwijl dekte mevrouw de tafel en praatte met ’r.

‘Hou je van gehak, met aardappeltjes, hè?’

‘Nou, niet zoo verlegen zijn. Ben je je tong kwijt? Hou je van gehak met aardappeltjes?’

‘... Ja-a.’

‘... En van worteltjes?’

‘... Ja-a/

‘Ja, mevrouw. Je moet altijd met twee woorden spreke, hoor?’

‘... Ja, mevrouw.’

‘... Enne, hou je ook van gestoofde peertjes?’

‘Ja, mevrouw.’

‘Nou, dat krijg je allemaal vanmiddag, hoor?’

Blij-verlegen keek Mientje naar ’t tafelzilver, angstig voor de deftige dame in d’r mooie japon.

‘En dan maggie na den-eten ’n prenteboekie kijke, he?’

‘Ja-a, mevrouw.’

Met ’n zilveren lepel in de hand, steunde mevrouw op de tafel, nam ’t kind, vriendelijk-glimlachend, toch met ’n gevoel van viesheid op. ’t Gelijkgeknipte vaalblonde haar was door ’n kammetje geschoven, flapte om ’t hoekig, smalbleek gezichtje, ’t Jurkje was oud, te groot, gemaakt van ’n afgedragen japon. De laarsjes waren kapot, met loshangende veters.

Wat ’n vervuild kind - Jammer voor ’t schaap - Nou, maar die vrouw Effers viel ’r tege - As je arrem was kon-je proper zijn - De voering van ’t manteltje hing ’r bij - En zóó’n jurkie - God, wat è schande om ’n kind zoo te laten loope - met zulleke vetvlakke - en zulleke vuile handjes - heelemaal zoo groezelig - Je hoefde niet eens te vrage hoe ’t ondergoed ’r uit zag.

‘Veeg je neus-ie is, Mientje.’

73