Schetsen en vertellingen

merkingen maak. Ik heb ondervinding, Lou weet ’r niks van. Werkelijk begint Sorrie te slabakken.

‘Wat stuur jij slecht!’ zeg ik kregelig.

Het is snikheet en ’k wor slaperig.

°t Gaat best,’ zegt Lou.

‘Niet zoo slaan/

Sorrie klotst nu nog langzamer dan ’n paard voor ’n Rotterdamschen tramwagen.

‘Hij ’s lui van ’t eten,’ zegt Lou.

‘Allee! Hoep! Allee!’

Over den heeten weg sukkelen we op een chagrijnig drafje Lou, Sorrie en ik. We komen boeren voorbij, die met stomme gezichten uitwijken en grinniken. ‘Wil je ’n mes hebben?’ roept ’r een.

‘Allee! Allee!’

‘Uitwijken voor de hondenkar! Rechts! Nog meer! Pas op voor de boomen!’

‘Hou toch je mond!’

‘Je kunt heelemaal niet met ’t beest omgaan! Hij staat haast stil!’ ‘Allee! Huup!’

Als Sorrie de brug van de stoomtram over is, gaat-ie nog langzamer loopen.

‘Stuur dan toch beter!’ roep ik nijdig.

°t Beest is lui,’ herhaalt Lou wijsgeerig.

Op eens staat Sorrie stil.

‘Wat voer je uit?’

‘Hij wil niet verder.’

‘Geef mij de leidsels maar!’

‘O! Jij kan ’t natuurlijk beter.’

‘Dat zullen we zien.’

Met de noodige pedanterie neem ik de leidsels, leg de zweep er over en Sorrie die de meesterhand voelt, schokt er goedig van door.

‘Zie je,’ zeg ik, met kleine, dichtgeknepen oogjes vanwege de zon die me precies in ’t gezicht schijnt.

‘Wacht maar,’ zegt Lou en nog heeft hij ’t niet gezegd of Sorrie blijft staan.

‘Alle! Hoep! Allee!’

Ik sla er op los, Sorrie kijkt om, doet een paar passen en staat weer. Lou springt uit het rijtuig en gedachtig aan zekere natuurweten

71