Schetsen en vertellingen

Nijdig trapte-die z’n bottines uit, om ’t geraas te dempen, en hardnekkig hèt willende bereiken, beklom-ie de aanrechtbank, waarop-ie zoveel scheikundeproeven genomen had.

Het gelukte.

Ineens steeg-ie naar het plafond, stiet z’n hoofd. De kalkbladders be-sneeuwden z’n haar. Ongevoelig bleef-ie peddelen, ’t hoofd tegen ’t plafond gedrukt.

‘Nou?’ vroeg-ie vuurrood van genot, ‘wat zeggen jullie daarvan? Zie je dat als ’r geen zoldering was, ’k boven de daken zou raken?’ ‘Het is in één woord prachtig,’ bewonderde mevrouw.

‘Vanavond moet ’k ’t buiten doen,’ hijgde meneer, °t is gewoon ’n fiets, ’n vliegende fiets...’

‘Dan moet u ’r ’n acetyleen aan hangen, pa,’ mijmerde Amélie, ‘anders vliegt u tegen de telefoondraden op.’

‘Dat zal ’k wel laten,’ riep pa, ’t hoofd tegen ’t plafond, de voeten in peddeling; ’n licht zou alles verrajen! ’k Zou zo ’t raam uit willen. Je zal me niet geloven, maar ’k voel me als ’n kanarie in ’n kooi!’ ’n Kwartier lang schuierde z’n haar spinnewebben en kalk van ’t plafond - toen, ’n weinig geëchaüffeerd, liet-ie zich zakken.

‘De eerste dagen kun je je op zolder oefenen, Piet,’ zei mevrouw, ’k had ’t nooit, nóóit gedacht..

De zolder. Uitnemender inval had niemand kunnen hebben. In ’n kamer vliegen, dat merkte je wel dadelijk, had z’n bezwaren. De electrische kroon zat dwars - wat ’n geluk, dat ze ’t gas hadden afgeschaft: de orkaan der twaalf zijden vleugels ware een verwoesting voor gloeikousjes en glazen geweest...

De zolder, hoog en ruim, met dwarsbalken voor zitjes en ’n paar dakramen om van te watertanden, werd een prachtig oefenings-luchtveld. Mevrouw, meneer, Amélie sjouwden de onnoodige dingen in ’n hoek, stapelden de koffers op de waskist, leien droogstokken tezaam. En opnieuw vloog meneer met ’n akelig-tam vaartje rakelings langs de spinten. De kunstjes van het draaien had-ie al heel gauw te pakken. Dat lukte vanzelf, als je links of rechts snéller trapte. Precies als de parachute, die zo luchtig openknipte als ’n parapluie. Toch was ’t niet dat. Om lekker rustig te vliegen, had je de Ruimte nodig, zo niet het Heelal, dan toch ’n plein of ’n stuk wei. Maar de buren, het Dorp! Je moest je zo in acht nemen, ’n Nieuwe hoed bracht je in Holland op de tong - ’t boude, drieste

245