Schetsen en vertellingen

een wimpel in nationale kleuren bevestigd, om de richting van de wind aan te duiden. De gebruiksaanwijzing schreef dringend voor, om in geval van daling de parachute door middel van een knop-druk te doen opspringen en bij het in vlieg-werking zetten des toestels van een verhevenheid te springen, om de raderen in beweging te brengen óver het dode punt heen.

Dit alles deed mevrouw Zwaluw zacht-verrukt glimlachen. Pieter, in het instrument, de voeten op de pedalen, de schouders beëpau-letteerd door een paar gewatteerde stangen, had allerminst te schijn van een zoet-gevleugelde engel, doch de toestel met de twaalf zijden vlerken gaf hem iets imposants en verschrikkends.

Voor de spiegel bekeek-ie zich

‘Ik vrees/ zei-ie met zekere benepenheid, nu het Wonder hem omzat, ‘dat ’k ’t hele dorp voor ’t tuinhek krijg, als ’k ’m buiten probeer.’

‘Ja,’ schuchterde mevrouw, ‘dat kun je buiten niet doen, Piet. Als ’t niet lukt, geeft ’t ’n schandaal...’

‘En als ’t wèl lukt/ viel hij haar in de rede, ‘blijft ’t nóg lastig. Want allicht slaat ’n paard op hol. Jammer. De mensen begonnen net an auto’s te wennen. Je weet hoe ’t met ’n nieuwigheid gaat.. ‘Doe ’t dan vanavond als ’t donker is, pa...’

Bleek om z’n neus en met diep-zwarte zenuw-pupillen, begon-ie te trappelen. De zes linkse vleugels plompten ’n windgeul in de kamer. De gordijnen bewogen, de paperassen van de tafel dwarrelden heen. ‘Hè!’ schrikte mevrouw, ‘wat waai je Piet - ’k transpireer toch al zo van de emotie...

‘Hoe wou je ’t anders doen?’ zei hij nerveus, °k zie geen kans zonder wind te vliegen.’

Weer trapte-die stevig, weer ritselden papieren naar de grond - zondat dat-ie omhoogging.

‘Dat komt, pa, omdat u ergens op moet staan/ maande Amélie, met de gebruiksaanwijzing in de handen.

Uit de pedalen stappend, klom-ie op ’n stoel, zette zich af, kwam met een bons neer. ’n Fles zwavelzuur, geheel ontdaan, smakte omlaag.

‘Da’s prettig/ gromde hij.

Tegelijk klopte Chris, die de slag had gehoord.

‘Niks! Niks!’ snauwde Pieter Zwaluw; ‘blijf in je keuken!’

244