Schetsen en vertellingen

ook op.

Als pa ’t maar zuinigjes anlei. De Bordeaux was koppig... De warme kachel had ’t ’m niet gedaan, hahaha, maar pa’s leuke ge-pimpel... De klok met den ridder en ’t steigerend paard, sloeg elf

- pas elf - nog ’n zit - ze waren te vroeg aan tafel gegaan...

Dan nog ’n kleintje koffie ’r tusschendoor...

Toen, terwijl ma de snoezige Japansche kopjes, waarvan ze aan Grete ’n half dozijn had beloofd, uit ’t bovenste loket van ’t buffet kreeg - daar ging zij alleen over - daar mocht geen meidenhand bij! -was papa w^Teg.

Ma merkte ’t te laat. Zou-ie toch de brieven...? Zou-ie zoo weinig zelfbeheersching toonen?

Quasi om Jo wat te zeggen, liet ze de jongelui die ’r niet tegen hielden, die graag ’n apartje hadden, in de serre en keek haastig de gang af .

’t Plankje op den standaard was leeg.

Toch leeg. Toch.

In de voorkamer had-ie licht opgestoken - de deur stond aan. Ze hoorde ’n briefcouvert openscheuren, aarzelde, dacht of ’t niet beter zou zijn ’m met gekwel van den zwendelaar alleen te laten - tenminste als ’r weer een gekomen was - opende zachtjes de deur.

En week verschrikt terug.

Piet lei wanhopig met ^yt hoofd op ’n fauteuil - ’n foliopaperas naast zich - Piet kreunde - Piet schokte of-ie pijn had.

‘Man,’ zei ze dood-van-angst.

Waggelend, lijkbleek stond-ie op, nam ’r in zijn armen, en voor ’t eerst zoolang ze met ’m getrouwd was - zelfs bij ’t lijk van Wouter was-ie niet zóó geweest - snikte, huilde, steunde-ie.

Hij voelde zich niet goed door den wijn en de hitte van den haard

- zei-ie.

Ze keek in één staring over z’n schouder naar ’t veertiende papier op den grond - en toen ze na ’n tien minuten bij de jongelui, die ze niet hadden gemist, terugkeerden, was ’r aan pa tenminste niets meer te zien.

Maar ma zag bleek als ’n dooie - wist zelf niet door wat - en hoe dat zoo was gekomen...

242