Schetsen en vertellingen

‘Proost, papa - en ’t volgend jaar bij ons/ herhaalde Dolf.

‘Proost, jongen/ glimlachte meneer met vochtige oogen - ’t feestelijke licht van de drie pitten en van de twee wandarmen - ’t ruwe weer buiten, en de veiligheid hier - ’t montere lachen van alle kamer-voorwerpen en ’t prettig snuit van den eerlijken jongen, die naast z’n dochter zat - ontroerden ’m, maakten ’m week: ‘proost, jongen - als ik dan nog leef, kom ’k zeker.. /

Dat gaf ’n protesten, ’n geroep, ’n verwijten! Wat dat voor ’n uitval was...! Foei...! Pa, die ’r jonger dan allen uitzag...! Piet, die nog geen grijs haartje had...! Foei...! Hahaha...!

Toen ineens zaten ze stil.

De buitenschel. Eenmaal. Tweemaal.

‘Maakt Jo niet open?, viel meneer geprikkeld uit.

Mevrouw was al bij de deur.

Kluk-kluk hoorde je dingen op de mat vallen.

‘De post - anders niet/ zei ze: ‘en daar nemen we vanavond géén notitie van - als we klaar zijn met eten, hoor!’

Ze zat weer, maar de schel klonk ’n derden keer, ongeduldig nijdiger. ‘Hé/ praatte Grete verwonderd.

Jo slofte de gang in - ouwejaarsavond bij je visch en je glas wijn gestoord te worden! - babbelde aan de de deur, maakte ’n praatje. ‘Wie is daar, Jo?’, vroeg mevrouw door ’n kier.

‘De brievenbesteller, mevrouw...! Op een brief most strafport betaald worden - te weinig gefrankeerd! - Heb ’k al voorgeschoten...’ De deur dompte dicht. Alles lei op ’t plankje van den parapluie-en kleerenstandaard. Gelukkig...

Maar pa, pas nog zoo in z’n sas, al had-ie de malligheid van als-ie dan-nog-leefde gezegd, werd stil.

Hij praatte nog wel mee en proefde van de zwezerikken, waarmee-ie anders dol was, en dronk - drinken deed-ie naar ma’s zin te veel -en daar hadden de jongelui ’n machtige schik in -: om den haverklap zat-ie in gedachten, antwoordde-ie ’r naast. De heete kachel in z’n rug hinderde ’m, bezorgde ’m congesties. Omdat ’t raam bij dat weer niet open kon, wisselde-ie van stoel met Dolf, en omdat Grete natuurlijk met Dolf mee verhuisde - de vrouw moest den man volgen, hahaha! - kwam pa onder den palm, keurig hoor, hahah...!

Hij, zich moeite gevend, lachte en dronk. Dat viel ’t bruidspaar nou

241