Schetsen en vertellingen

OUDEJAARSAVOND NUMERO XIV

Nerveus had Peter van Doorn, firma Van Doorn en Zoon, na ’t eten de eene zware sigaar na de andere gesmookt, de krant met halve aandacht gelezen, ’n loopje rondom ’t grachtje, van de ophaalbrug tot de groote markt, gedaan - gejaagd, met ’n pen die haartjes uit den inktpot baggerde, en ’n hortende hand, adressen op ’n zoodje nieuwjaarskaarten van hem en z’n vrouw geschreven - drie, vier couverts verscheurd - en ze zelf, ofschoon de meid ’t net zoo goed had kunnen doen - en al dat gescharrel den ouwej aarsavond dreigde te verstoren - ze zélf in de brievenbus aan de overzij van de gracht gestoken - en, nu de deftige klok onder de stolp, de klok met ’n steigerend paard, aan de teugels gehouden door ’n ridder, nog niet eens half tien had geslagen, bewoog-ie met ’n onrust door ’t huis, boven in de slaapkamer, en benee in de pas aangebouwde, keurige serre, waar de tafel, kraakhelder gedekt stond, of-ie wonder wat te redderen had.

Half tien schrikte-ie, bleef-ie bij den snorrend-zuigenden haard -’t vroor en de Noordenwind begon te steken - met zenuwtrekkingen om den mond luisteren. Nee, Goddank niet!

In de gang klonk ’t vroolijk lachen en praten van Grete, die ’r bruigom tegemoet holde, en ook mevrouw Van Doorn, blij dat ’r afleiding kwam, net zoo zenuwachtig - dertien ouwej aarsavonden had de ellendeling, de leugenaar, de infame kerel den huiselijksten avond van ’t jaar bedorven! - babbelde opgewekt achter de deur, Dolf aan z’n jas helpend, Dolf’s omgewipten kraag gladstrijkend - ’m kleine dienstjes bewijzend, of zij op trouwen stond...

Toen klaterde de deur met ’r rumoer van gezonde levenslustige menschen open - Dolf in ’t midden, mevrouw aan den eenen, Grete aan den anderen arm.

En omdat ze ’r niet door konden, werd ’t ’n grappig gestommel en dringen, om mekaar niet los te laten.

^:Dag papa! Jongen, wat heeft u gerookt! De kamer is een en al damp!’

'Dag Dolf,’ sprak meneer Van Doom opgelucht - wat duivel zou-ie zich den kostelijken avond, den eersten avond, dat ze met z’n vieren aanzaten, door den judas laten bederven! ‘welkom! ’k Heb ’n paar flesschen Bordeaux opgeduikeld, die de moeite waard zijn...

236