Schetsen en vertellingen

toe, om toch gelijk te hebben...! zóó’n vader mot nog geboren worden...! Bij God!’

°k Zal maar niks antwoorden!’ antwoordde meneer: ‘maar ’t is voor jóuw verantwoording... Ik heb gewaarschuwd...’

‘Kind, dat is je vader!’ sprak mevrouw diepst-tragisch ’t Benjamin-netje, dat zonder ’t flauwst benul van ’t doodsgevaar, waarin-ie door ’t schrokken van zooveel kraats-goud zweefde, toe kind, as je besef had, zou je ’n anderen kant uit-lachen!’

Dan, met opperste toewijding, duwde ze ’t kleuterbaasje ’n versch balletje koek in, waartegen-ie zich met hardnekkig-verknepen tandjes verzette. Beu van de zoetigheid, niet tegen ’t moederijk geweld en de moederlijke listen bestand, maakte-ie van z’n mondholte ’n koek-veem, ’n deeg-pruim, waaraan en waarin-ie haast stikte. ‘Hebbie pijn, Bennetje?’ informeerde meneer, die geen lef had tegen de koekknoedeltjes, welke mevrouw’s vingers kneedden, langer te protesteeren.

‘IJnnnn... ijnnn,’ praatte ’t intelligent kereltje na, en omdat spreken met ’n dicht-gecementeerden mond zelfs voor lieden-met-levens-ondervinding bezwaren heeft, kreeg-ie ’n zoo blaffenden brokkelhoest, dat mevrouw ’m doodsangstig te hulp kwam.

Toen, goddank, verscheen de reddende engel, kalm, glimlachend dadelijk meester van de ingewikkelde situatie.

‘Dokter, Bennie heit tien gulden ingeslikt!’ zei mevrouw in subieten sniktoon, en met ’r be-koekten zakdoek bette ze zich de oogen... ‘daar zit zoo’n juffrouw bij! Dat laat zoo’n mensch toe!’

‘Tien gulden - tién?’ vroeg de arts, ijzingwekkend-droog-komiek -of-ie an tien hééle guldens dacht!

‘We hadden gegeten,’ begon meneer zakelijker uiteen te zetten: ‘ik lig op de kanapee, me vrouw zit an tafel en...’

‘Doe me ’n genoegen!’ viel mevrouw nerveus in de rede: ‘en hou de dokter niet op! Ach lieve God, dokter, wat motten we beginnen! ’k Heb ’m al ’n kwart snijkoek gevoerd...’

‘Daar moet u dan mee ophouden,’ durfde de dokter te lachen - goed dat-ie meneer niet was! - ‘we zullen ’n purgeermiddeltje voorschrijven en eer ’t avond is, vermoed ik...’

’t Alwetend potloodje schreef op ’t gretig blokpapiertje - mevrouw snuffelde tranen weg - meneer keek somber.

‘Zou ’t niet noodig zijn dokter,’ vroeg-ie bedrukt: ‘me zoon met

233