Schetsen en vertellingen

kordaat, moeder in ’t essentieelst van ’r ziel, snee met onvolprezen tegenwoordigheid van geest Bennie’s in den knoop geraakte broekbanden door, om ’m lucht te geven - toen snee ze snijkoek.

Meneer was ’r voor - zoolang de dokter ’r niet was - ’t kind pinten melk te laten drinken, methode die altijd en in de ergste gevallen hielp - mevrouw, bleek-geel van zenuwen, wou ’r niet van hooren. ’n Ingeslikte speld wikkelde je in koededeeg: ’n ingeslikt gouwen tientje met z’n scherpe randen in ’n kindermaagje, maakte je ’t sekuurst door koek en nog is koek ongevaarlijk.

Zelf kleedde ze Benjaminnetje uit. Zelf lei ze ’m in bed. Zelf brokte ze reepjes snijkoek. Zelf zat ze naast het ledikantje en as ze an de juffrouw dacht, kreeg ze verscheurende opwellingen. Daar nam je zoo’n mensch voor! Daar liet je zoo’n schepsel mee an tafel eten! Daar lei je je eigen vrijheid, in ’t eenig uur dat je met je man alleen was, aan banden, om je kind dezelfde opvoeding van andere be-woners-van-de-Gracht te geven! En daar zat zoo’n ‘juf’ zich vol te lajen - zooas ze over den rand van de krant telkens met een half oogje op had gelet - in plaats van op de engel te passen...! ’t Kind had met lucifers kunnen spelen...! Maar ’t was nou ook in eene uit... Geen dag langer... Geen dag!

Meneer hield de wrokkende zooveel doenlijk - alles in den steek laten ging moeilijk! - gezelschap. Met de stappen van ’n gekwelden leeuw, die z’n welp bedreigd weet - evenwel op z’n toffels, omdat ’t kraken van z’n zolen mevrouw gekker dan gek maakte, liep-ie van ’t raam naar ’t ledikant op en neer, telkens gejaagd luisterend als benee iemand schelde. Omdat hij dik over zenuwen heen was, en zij ziekelijk-sensitief op ’n woord, ’n beweging, ’n nog niet uitgesproken gedachte reageerde, keven ze met lijdzame intervallen, zich nauwelijks voor den zoon met ’t gouden tientje in maag of ingewanden bedwingend.

‘Had ’m elk gegeven inplaats ’m met je smerige koek nog zieker te maken!’ verweet hij.

‘Mèèèèllek,’ praatte mevrouw met supérieure verveling: ‘hoe komt ’t iemand in zijn hoofd...! Mèèèèllek... Dat geeft men as ’n kind vergif heeft: genomen ...!’

‘En wie zeit jou, dat zoo’n gouw-tientje, dat door honderden handen gaat, niet vol vergif zit...?’

‘Hoe is ’t gosmogelijk!’ stoof mevrouw op: ‘dat wenscht z’n kind wat

232