Schetsen en vertellingen

juf, die ’t nog niet vermoedde, die, enkel star-van-angst over wat ’t wel wezen kon, den dessertlepel in ’r versteven hand hield, los.

‘Dat eet maar! Dat denkt an niks as eten! Dat laat zoo’n stumpertje van ’n kind begaan! Akelig schaap van ’n mensch! Stuk onnut van ’n mensch!! Allemachtigste God! Wat motten we beginnen!’ Zonder eenige opheldering begon ze met ’n letterlijk-trillenden wijsvinger in Bennie’s zich verwerende mondje, tusschen de ingewreven bessensap-bladders en griesklonters te peuteren.

‘Het-ie wat ingeslikt?’ vroeg eindelijk meneer, door de ongewoon-dramatische accenten in mevrouw’s stem ineens-raak presumeerend. ‘Ogotogot! Ogotogot!’ jammerder mevrouw: ‘daar zit zoo’n mensch bij! Dat laat ze ’m slikken! Blijf dan toch niet op de kannepee, jij! Hij stikt! Allemachtigste God, hij stikt.’

Dit nu was eenigszins overdreven. Als Bennie ’t benauwd had, was ’t door mama’s peuterenden liefdevinger en niet door ’t onvertogene dat in geen menschenmaag thuis hoorde.

‘Het-ie ’n speld ingeslikt...? Speel dan geen stommetje!’ drong meneer ongerust aan.

‘Allemachtigste, ’n stuk geld...! Wat doet ’t ’r toe!’ ratelde mevrouw in één zenuwzet: ‘telefoneer de dokter. Ach God, me Bennie, me schat van ’n kind, hoe kom je d’r toe! En dat mot ik zien! Daar mot ik oogen voor hebben. *.! Daar hebben we ’n juffrouw voor...! Ze ziedde, snikte, suste Benjaminnetje, die bij pa’s benepen gezicht en ma’s hartstochtelijke smart van den weromstuit zoo langademig huilde en zoo paars werd, of-ie ’r in zou blijven. En op dat deerniswekkend moment - of ’t schepsel, dat ’t had kunnen voorkomen, as ze wat minder an zichzelf had gedacht, geen grein tact bezat! -zei de juffrouw, haveloos-van-angst:

‘Jessus, Jessus: ’t is ’n tientje dat-ie heit ingeslikt!’

°n Tientje!’ snikte mevrouw na, en verdwaasd van ellende tastte ze Bennie’s keeltje af of ze ’t nergens voelde.

‘Tien gulden!’ bulderde meneer, die zelden wat zei, maar as-ie loskwam ’t stemgeweld van minstens ’n dozijn sjouwerlieden misbruikte: ‘en ziet ü dat niet juffrau...! Ben u daar blind bij, juf-frau...! Ben u de juffrau, de juffrau, om op te letten of om te zitten slapen...?’

‘God, meneer,’ begon nu ook de juffrouw, door zoo’n vernietigend gebulk glad-verpletterd, te grienen, en met moeite slikte ze de gries,

230