Schetsen en vertellingen

DONDERSLAG

Of nee - ’n donderslag was ’r niks bij - Met dat vergeleken leek ’n donderslag ’n niks niemendalletje, ’n vlooiebeet, ’n peuleschil, ’n bagatel-eerste-klasse! ’n Donderslag ha-je ’s zomers om ’n haverklap, telde haast niemeer mee - ’n donderslag zag je ankommen op ’t licht af... Maar datte...! Datte...!

‘Allemachtigste God!’ gier-gilde mevrouw - te laat. Natuurlijk te laat. As ’t niet te laat was geweest, zou ’t geen érger ding as ’n donderslag zijn geworden.

‘Wat is d’r? Wat gebeurt ’r? Wat doet je? Wat krijsch je?’ - flapte meneer ’r in ’n schakel van doodelijk-verschrikte, over mekander strompel-duikelende vraagjes uit. Met het servet over de toegewiegde oogjes - den godganschelijken nacht had-ie door Bennie’s onrust en drenzen bij ’t tanden-krijgen wakker gelegen, en van zeven uur af was-ie over-bezig geweest! - met het servet voor oogen en neus, was-ie op de kanapee effen ingetukt vóór-ie ’t trappie naar ’t kantoor-aan-de-straat af ging, om met de jongelui de boel verder af te maken - en daar werd-ie door meer as noodkreeten, of minstens Bennie in brand stond, of Bennie ’t hekkie van de trap open had gemaakt en van de drie bovenste en de dertien onderste trejen na-benejen was gevallen, of Bennie ’t voorsnijmes in z’n alles grijpende pootjes had gekregen - in één woord of d’r met Bennie ’n malleur gebeurde, wakker gebruld!

‘Allemachtigste, Allemachtigste!’ gierde mevrouw nog eens en meer dan in welgecomponeerde kroniek herhaald dient te worden. Ze dacht ’r niet an, van meneer’s vragen noch van zijn ontredderde situatie op de kanapee, waar-ie z’n afgeglejen bril zocht, notitie te nemen: ze had enkel ’n vlammend-verwoed, dreigend, op wrake zinnend moederoog voor juf, die ’t Bennie had laten doen, die in ’r hittig-gulzige aandacht voor ’t bord met de laatste restanten gries met bessensap, an niks as ’r maag had gedacht en voor ’t lachend plezier van ’t jongske dat in z’n kinderlijke onnoozelheid de gruweldaad had volbracht en nog met z’n lekker rood tongetje na zat te likken of-ie-iets-om-van-te-smullen geslikt had.

‘Allemachtigste!’ zei mevrouw voor den on telbaarsten keer, alevel met bijna niet langer te bedwingen gesnik, en Bennie met ’n athletenruk uit z’n hoogen kinderstoel trekkend, barstte ze tegen

229