Schetsen en vertellingen

vrienden zouden ’r niet alleen komen (ik lieg niet als ik zeg, dat dat een der grootste attracties was!), maar daarenboven zouden ’r dingen behandeld worden, die voor mij als specialist - dat was ik geworden - van waarachtige beteekenis waren.

’n Week lang hield ik de uitnoodiging als ’n biljet-d’amour tusschen onnoozele paperassen verborgen - toen zei ik natuurlijk niet: ... Klaas, kind, ik ga... nee, ik wierp voorzichtig ’n balletje op -wat ze ’r van dacht als - als - als...

Zonder me te laten uitspreken, dadelijk voelend waarheen ik wou, zei ze: schei uit met je gekheid! Wat heb jij daar noodig! Ze zullen zonder jou wel lekker eten en drinken...!

Ik verdedigde me. Ze keek me gebluft aan. Of ik zelf niet altijd met minachting over de congresserij had gesproken! Wat me nou ineens bezielde...

Ik was al zoo’n lafbek geworden, jongen - nee, lach niet - je lacht te vroeg: alleen getrouwde mannen kunnen dat beoordeelen - dat ik me niet schrap durfde zetten. Tenminste niet op ’t zelfde oogenblik. Ik nam taai en behoedzaam nieuwe aanloopjes - en in ’n bui van opvliegendheid, gesteund door de vrouw van ’n collega, die wel ’ns op bezoek kwam - accepteerde ’k de uitnoodiging.

’t Gaf een heele week opstand, kwestie, gehuil, geboudeer - ook ’n heele week vervloekte worsteling in mezelf - minstens tien keer besloop me de lafheid af te schrijve, niet te gaan, de ‘minste’ te zijn, me te onderwerpen - en ’k zou vermoedelijk nog in ’t laatste uur zijn teruggekrabbeld - als ze ’n tikje tact had getoond.

Au contraire - zoo zeker was ze van ’r overwicht, dat ze taquineerde en prikkelde en ’t me beslist verbood.

Ik deed ’t. Ik deed ’t zonder lust, zonder animo, zonder - wil. ’t Uur in den trein voelde ik me kregelig, ontstemd, vermoeid, baloorig, door ’n ballast in denken en bewegen gehinderd, afgemat. Op ’t congres obsedeerde me ’t witte gezicht van m’n vrouw - als ’k handen drukte, stond zij naast me - als ’k luisterde, zat ’k ’t voor en tegen van haar en mijn argumenten te vermalen, eindeloos te vermalen.

’k Was, op m’n woord, ’n losgebroken vogel, die de tralies miste... Ziezoo, dacht ’k, midden in ’n debat ’t spoorboekje raadplegend: ik pak om vier uur den sneltrein - eerder kan ik toch niet weg -en morgen en overmorgen zal ik ’t congres laten schieten.

226