Schetsen en vertellingen

Om één uur begon de gezamenlijke lunch a la carte. Met z’n zessen, vrienden die mekaar uit ’t oog hadden verloren, zaten we aan ’n gezellige hoektafeL

’n Jong professor - ook dood vandaag - trakteerde op champagne. Na ’t eerste glas knapte ik op - raakte ’t spooksel kwijt - bij ’t tweede smulde ’k van... asperges.

’k Had ze nog nergens gezien - ’k was ’r dol op.

De anderen bestelden kip, biefstuk, ossentong na - ik nog eens asperges, ’k At minstens twee bos, at ze zoo overdadig met ei en botersaus, dat ’k niets meer aanraakte, in ’n allerbehagelijkste stemming alleen door ’t begrip dat ’k naar huis móést gestoord werd. Zonder iemand goeiendag te zeggen, bang voor de vragen en ’t ironische kijken van m’n vrienden, die zoo goed als ik schenen te weten hoe laat ’t was!, kroop ’k in den trein, en om half zes, eerbiedwekkend vroeg, slóóp ’k de trap op, bereid ’t allerergste te ondergaan.

Verrassing! Enorme verrassing! Ze - zij - sloeg de armen om me heen, en met ’n rood-behuild gezicht zei ze dat ’t ’r zoo speet, dat ze na had gedacht, nooit meer zoo kinderachtig zou doen.

Daar: als ik wou, mocht ik morgen wéér gaan.

Paf, hyper-gebluft, ’r ’n kranig-best wijf vindend, vertelde ’k van de speeches, van de debatten, verzweeg wie ik ontmoet had.

Geen tien minuten later zaten we aan tafel. Zij glimlachte. Ik glimlachte - om ’t veroverd terrein.

‘Als je nu zóó met me omgaat/ praatte ik opgewekt: ‘krijg je nog honderdduizend maal meer van me gedaan, Klaas!’

Toen naderde de catastrophe.

De meid bracht ’n sauskom, waarop ik niet lette - hemel: ’k had geen eetlust na ’t copieus en ongewoon laat lunchen! - de meid bracht ’n bord met eieren en notemuscaat, waarvoor ’k evenmin aandacht had - de meid bracht ’n zwaar dampenden schotel met... lange, gele slierten.

En terwijl mijn vrouw glimlachte, flapte ik ’r verstrooid uit: ‘Wel allemachtig - wéér asperges!’

Klaasje werd wit als ’t tafelkleed.

Ze keek me met groote oogen aan, stond op, smakte in den leunstoel bij ’t raam - begon hartverscheurend te snikken.

‘Wat is dat?’, vroeg ik verschrikt.

227