Schetsen en vertellingen

dan werd ’t ’n dinertje met wrokkende, belabberde stemming. Trachtte ’k bij de sigaar ’n boom op te zetten - als in den ouden tijd, dan stotterde, strompelde, haperde ’k bij ’n kijken van haar oogen, bij ’n trekje op ’r gezicht, bij ’n woord, waarvan ik den ondergrond als ’n verwijt, ’n toespeling, ’n perspectivisch ruzietje voelde.

Na maanden en maanden van die excellent-gemeende tyrannie, welke sommigen verkeerdelijk jaloezie noemen (verkeerdelijk, omdat je jaloezie niet tegenover ’n dier, ’n voorwerp, ’n boek, ’n correspondeerenden vriend kan verklaren!), na maanden eenzame opsluiting bij de vrouw, waarvan ik au fond hield, en die zoo moordend van mij hield, was ’k ’n leugenaar, ’n filister geworden. Kwam ’k iets - zegge iéts - later dan gewoonlijk thuis, door ’n kennis opgehouden, ’n collega die me over ’n geval ’t een en ander al voortwandelend vertelde, dan lóóg ik, dan verzon ’k ’t onwaardig verhaal van ’n patiënt, die me onderweg had binnengeroepen, dan gaf ’k mezelf ’n moreel pak ransel door m’n gedraai en gejok.

Eerst als ze in bed lag, waagde ’k ’t den brief van iemand, die haar bijzonder-onsympathiek was te beantwoorden, en zoo als ’k ’r voeten op ’t zeil hoorde, ongerust als ze over m’n laat opblijven werd, smeet ’k als ’n betrapt misdadiger ’t eerste ’t beste over m’n brief - loog dat ’n wetenschappelijk werk me had beziggehouden.

Ik, die altijd recht door zee gehandeld, gedacht had, zat na twee jaar huwelijk vol geniepige, afschuwelijke streekjes, om ’n redeloosverliefde vrouw in evenwicht te houden!

Of ik zwakker dan ’n ander was, beste jongen: ik weet ’t niet. Ik had geen vrijheid meer, geen eigen wil, geen keus, van gezelschap, geen zelfstandigheid. Ik was, dat wist ik, ’n slaafje. Tot ’n uitbarsting durfde ik ’t nooit te laten komen, omdat ze kwakkelde, over hoofdpijn en moeheid klaagde - en, als ’t verzet me tot de buitensporigheid van ’s nachts later thuis komen dreef - angstig bleef opzitten tot ik ’r weer was.

‘Als ik tevreden ben, en meer dan tevreden, als jij over me zit te werken, waarom ben jij ’t dan niet?’, was ’r telkens terugkeerend verwijt...

Zoo daagde ’t derde voorjaar, jongen.

De post bracht de uitnodiging voor ’n medisch congres, dat op ’n uur sporen van onze stad zou worden gehouden. Al m’n studie

225