Schetsen en vertellingen

‘Niemendal/ zei-ie ’t hoofd schuddend.

We stapten in de koets.

‘Jammer/ hernam ’k na ’n poos: ‘ik mis positief de aansluiting. Co zal zonder me koffie drinken. Dat geeft ’n bar-zuur gezicht, grootva..

°n Zuur gezicht in den engagementstijd, jongen - is ’n héél kwaad teeken...’, zei-ie, me scherp aankijkend.

‘Nou, nou.. /, lachte ik: ‘zoo’n vaart loopt ’t niet.. /

‘Als je/ sprak-ie met stellige waarschuwingsstem: ‘als je in je engagementstijd dingen oplet, die je hinderen, die je niet aanstaan -aarzel dan niet, jongen. Beter de opspraak van ’n verbroken verloving dan de ellende van ’n band... Der Wahn ist kurz, die Reu’ ist lang.. /

‘Ja, ja!’ spotte ik vroolijk: ‘als je van mekaar houdt... Heeft Schiller ook niet gezegd: Drum prüfe, wer sich ewig bindet, ob sich das Herz zum Herzen findet...?’

‘Dat was/ glimlachte grootvader: ‘een van Schiller’s onbegrijpelijke vergissingen, jongen! Harten en hartjes vinden mekaar makkelijk genoeg - maar eer ’t eene verstand ’t andere gevonden heeft, kunnen twee levens voor de haaien zijn! Wanneer Co je met ’n zuur gezicht wacht, als je te laat komt koffiedrinken, denk dan sérieus na, jongen, of dat ’n vrouw voor je zal zijn, jongen.. /

Hij zei dat ‘jongen’ ontroerend-vriendelijk.

Ik glimlachte wijs. Ieder wil z’n vlerken branden. Gebrande vlerken van ’n ander aanvaard je niet.

‘Grootva, grootva/ zei ik, ’n tikje geërgerd - wat drommel was ik niet mans genoeg om uit m’n eigen oogen te zien - was ’t kiesch van ’n familielid, om op die wijze tusschen twee jongelui die van elkander hielden te stoken? - ‘zou u zoo iets zeggen waar Co bij was? Is dat ’n aardige raad?’

‘Misschien wel - misschien niet,’ antwoordde-ie z’n brilleglazen drogend en met onwezenlijke tasting ’t door ’t portier binnenstortend licht beknipperend: ‘als ’k niet zoo pas bij Klaasje ’r graf had gestaan, zou ’k mogelijk minder scherp - en eerlijk uit den hoek zijn gekomen... Ik ben ook eens zoo jong als jij geweest... En om ’n schotel asperges...’

Weer stokte-ie in triestigen herinnerings-lach.

Ik drong aan - hij vertelde.

223