Schetsen en vertellingen

°n Brief?’ herhaalde ik, zoo niet schrikkend, dan toch met gespitste aandacht: ‘Heeft u ’n brief van den directeur onder uw oogen gehad?’

‘Natuurlijk, natuurlijk!’ zei ze: ‘ik was gisteren boven om te hooren hoe ’t met meneer Smit ging, en toe liet-ie me de brief lezen.’

°n Brief met ’t firmastempel van ons theater?’ informeerde ik.

‘.. .Ja, zoo precies heb ik d’r niet na gekeken,’ praatte ’t vrouwtje, °n brief is ’n brief...’

Meer vragen dee’k ’r niet. ’k Wist genoeg...

Bij ’t vlug de trap afwippen - ’k had me ongemanierd verslapen -botste ’k bijna tegen m’n buurvrouw met de zwarte oogen. ‘Pardon,’ zei ’k haastig uitwijkend, toch niet zoo haastig of ’k zag ’n vermoeid gezichtje onder ’n slordig opgestoken hoed.

Even keerde ’k me nog om.

‘Hoe is ’t met meneer?’ vroeg ik.

‘Goed!’ antwoordde ze schuw.

Toen zei ’k, zonder spot en zonder eenige hatelijke bedoeling: ‘Als ik u ’n raad mag geven, mevrouw, laat u dan niemand meer uw telegrammen en brieven lezen. Dat is ’n gevaarlijk spelletje...’

Ze antwoordde niet. Ze vroeg niet wat ’k bedoelde. Ze keek me alleen met angstig-gejaagde oogen aan. En kreeg zenuwtrekkingen op ’r gezicht, of ze moeite had ’r tranen in te houden.

Dat was de laatste keer, dat ik ’r zag.

Ik schreef ’r nog ééns. Drie dagen later, ’t Adres van ’n visitekaartje met rouwbeklag.

ASPERGES

In herinner me, hoe ’k na oom’s begrafenis, met grootva in de tweede volgkoets kwam te zitten - en hoe ’k daar met meerder verbazing over ’n onvermoed ding op ’t kerkhof, dan met verdrietig gemijmer over den een of twee keer gezienen vervelenden oom, nadacht. ‘Geef je arm, jongen,’ had-ie gezegd, zoo toen de ongezellige plechtigheid, waarbij haast niemand ’n traan liet - de onhebbelijk-stugge vrijgezel scheen in niemand ’n vriend te hebben - voorbij was: ‘geef

221