Schetsen en vertellingen

‘Hoe meent u?’, vroeg hij, op m’n gezicht ongewenscht onraad speurend.

‘Wel/ zei ’k: ‘dat bericht over ’t stuk van zekeren Smit, dat jullie voor ruim n week brachten, was bepaald fameus-voorbarig en indiscreet!’

‘Voorbarig!’ zei hij: ‘waarom voorbarig...! ’k Heb toch zelf ’t telegram van Périer aan Smit gelezen?’

‘Werkelijk?’ spotte ik.

‘Op m’n woord!’ zei hij verbaasd: ‘en ’k zou wel willen weten sinds wanneer ’t ’n indiscretie is, dat je van ’n nieuwtje, dat de vrouw je zelf ‘in vertrouwen’ laat lezen... misbruik maakt!’

‘O, als dat ’t geval is,’ zei ’k nadenkend en ernstig: ‘als dat ’t geval is, heb ik niet te beweren! Dus ze heeft ’m telegram laten zien?’

‘Ja, ’n stadstelegram.’

‘Wanneer?’

‘Nou ’n dag voor ik ’r ’n entrefilet over schreef. Is ’r ’n kink in den kabel gekomen?’

‘Waarde heer,’ zei ik, me retireerend: ‘daar mag ik me niet over uit laten. Maar wees u voor ’t vervolg zoo vriendelijk, eerst dan berichten op te nemen, als ze u uit ’t theaterbureau opgestuurd worden. Dat is ons aangenamer...’

‘k Sprak ’r geen woord met Périer over, had ’n paar supposities die me beletten ’r nog meer menschen in te mengen. Dat telegram, ’t welk Voorburg van de ‘Avondpost’ gelezen had, was natuurlijk nóóit door Périer verzonden, ’t Kon al niet, omdat m’n brave chef dat soort dingen niet zelf dee-en ’t kon nog minder, omdat we samen over ’t geweigerde stuk hadden gesproken.

’s Morgens, bij m’n ontbijt, maakte m’n hospita ’n praatje.

‘Wat doet me dat ’n pleizier voor meneer Smit boven,’ babbelde ze: ‘wat doet me dat machtig plezier, dat z’n stuk opgevoerd wordt!’ ‘Nou,’ glimlachte ik: ‘dat kan nog wel ’n paar jaartjes duren!’ ‘Meent u! Hoe jammer!’ sprak ze teleurgesteld.

‘Heeft u ’t ook gelezen?’, lachte ik, me over de plotselinge belangstelling van ’t vrouwtje, dat uit ‘overtuiging’ nooit ’n voet in ’n theater zette, verwonderend.

‘Nee, dat niet,’ ontkende ze: ‘maar ik groei d’r zoo in, omdat-ie zoo krimmeneel ziek is, en toe dee ’t me zoo ’n machtig plezier, dat de brief van meneer de directeur kwam...’

220