Schetsen en vertellingen

grand spectacle, deponeerde ’t onvrindelijk schrijven in de snipper-mand. Ik, ontstemd door de vrij dubbelzinnige houding der jonge vrouw, die in adoratie van ’t prul eerst den directeur tegen mij, toen mij tegen den directeur trachtte uit te spelen, groette haar bij ’n ontmoeting in de buurt der gezamenlijke woning met de noodige reserve, ’k Had ook zelfs dat achterwege kunnen laten, want ze negeerde me totaal. Ze liep me met de gemaniereerdheid van ’n actrice met ’n ‘slechte pers’ voorbij. Ze zag me niet. Ik bestond niet voor haar. Omdat ’t heele theaterleven van zulke malle hebbedingetjes aan mekaar hing, glimlachte ’k en vergat ’t kleine evenement. Tot de maand Januari ’n verrassing bracht.

‘Wat lees ’k voor nonsens in ’t ochtendblad/ viel Périer achter z’n krant uit: ‘heb jij dat opgegeven? ’

‘Welnee! Hoe komt u daar op?’, vroeg ik, me evenzeer over ’t entrefilet van drie regels verbazend, ’t Stond ’r duidelijk: ‘Naar wij vernemen heeft ’t Théater Périer, nog ter opvoering in dit seizoen, het treurspel in 5 bedr. “Tarquinius Superbus” van onzen stadgenoot Théod. Smit aangenomen.’

‘Wat is dat voor ’n individu? Wat is dat voor ’n stuk?’, drong m’n chef aan.

Ik herinnerde me den man van de vrouw met de zwarte oogen, herinnerde me dientengevolge ook de onsamenhangende poespas, die met de onteerde Lucretia en de poenigen Tarquinius verwantschap had.

‘Wil ik ’t officieel tegenspreken?’, vroeg ’k bereidvaardig.

‘Nee! Daar vliegen we niet op in!’ zei Périer: ‘öf de redacteur heeft ’t uit z’n duim gezogen - öf ’t is ’n lokvogel. We zullen ’r geen reclame voor maken. Pas de bruit pour une omlette!’

Hij had geen ongelijk. Als we alle uit de lucht gegrepen vermoedens, alle met zeker opzet gelanceerde berichtjes ontkenden of bevestigden, hadden we dagwerk.

Toch wilde ’t toeval, dat ik me nog eens met ‘Tarquinius Superbus’ zou bemoeien.

We hadden première en in de pauze rondslenterend, ontmoette ’k den man van de ‘Avondpost’, waarin we de grap hadden gelezen. ‘Nieuws?’ vroeg-ie me.

‘Nee,’ zei ik spottend: ‘jullie weten ’t doorgaans vroeger dan wij zelf!’

219