Schetsen en vertellingen

gebeurd, want de meeste bladzijden, die bij ’t inbinden aan mekaar vast zijn geraakt, zijn niet eens open gesneden...’

‘Dat zal dan voor oorzaak hebben...’, poogde ik met tact te argu-menteeren.

Ze liet me niet aan het woord. En ik trachtte niet aan ’t woord te komen. Want ze sloeg ’r voile terug. En als ’n zwak man, onderging ’k niet alleen de charme van ’n beminnelijk, vrouwelijk gezichtje, maar ook de wanhoop van ’n in ’r man geloovend wijfje. Ze babbelde aan één stuk door, vertelde hoe Theodoor maanden en maanden ’t historisch materiaal voor z’n treurspel bestudeerd had, hoe-ie niet uit was gegaan en z’n toch al zwakke gezondheid bij ’t schrijven en herschrijven van ’t stuk letterlijk verwoest had.

‘Nachten en nachten,’ herhaalde ze, met tranen in ’r stem: ‘is-ie ’r voor opgebleven, heeft-ie heele fragmenten omgewerkt, en nu ’t eindelijk klaar is, is-ie door de reactie zoo ziek en uitgeput, dat-ie ’t bed moet houden. Toe, meneer, lees u ’t eens persoonlijk! M’n man en ik zouen u zoo dankbaar zijn! Ik heb ’m natuurlijk nog niet gezegd, dat meneer Périer, die nooit ’n kunstenaar zijn kan, zoo onrechtvaardig is geweest, ’t stuk nauwelijks in te kijken. Hij denkt, dat ’t nog bij meneer Périer is...’

Toen ze uitgepraat had, wilde ’k haar overtuigen de tragedie liever aan ’n meer kunstzinnig theaterdirecteur te sturen. Ik bekladde m’n chef. Ik zei, dat andere theaters duizend maal meer geschikt waren zulk een werk op te voeren, ’t Had geen vat. Alleen bij Périer wou de zieke dichter ‘Tarquinius Superbus’ opgevoerd zien. Zie verdedigde ’t werk met verliefde oogen. Ze sprak met ’n enthu-siasme, of ze ’t zelf had geschreven. Kortom, ik kreeg zoo’n meelijden met ’r opgewondenheid, ’r wanhoop, en zoo’n sympathie met ’r zwarte oogen, dat ’k, - ik, Judas, die de twaalf tafreelen in de kamer naastaan, naast ’t nachtkastje had laten vallen, en bij het treurspel-in-verzen ingetukt was, ernstig beloofde bij Périer pressie uit te oefenen en ’t stuk ook... persoonlijk en met méér aandacht dan m’n chef te bestudeeren. Ze drukte me met verwarmende sympathie de handen. Ze zei dat ze ’t ’n voorrecht achtte met zulk ’n fijngevoelig mensch kennis te maken. Ze inviteerde me tegen den volgende Zondag - als ’t niet dérangeerde - als ’k met ’n erg huiselijk dineetje genoegen nam - enzoovoort...

Ik accepteerde. Zet, om ’t minder dichterlijk, doch op de werkelijk

217