Schetsen en vertellingen

trekdier verdaan had, de ouwe vrouw aan. ’r Magere, witte handen zonder ’n eelting, van arbeid nu, slapten over ’t beddekken - ’r hoofd, beenig en hard, als in den greep van den dood, bewoog niet in den schaduwkuil van ’t kussen. As ’r zwarte wimpers niet naar de wenkbrauwen waren gekropen, zou je gedacht hebben da-je te laat was gekomen ...

‘En hoe voel je je - hè - hè? hè...?’ haperde Koosje, de keel vol, en maar hè’s zeurend, om ’r niet in te blijven steken.

Zonder te antwoorden, trok de zieke de ellebogen naar ’t kussen, om zich ’n steuntje te geven, en den gelen, vleeschloozen hals rekkend, zocht ze ’r kind, dat ze liggend niet zien kon.

‘Wat zou je nou zéggen, stommerd’ snauwde Koosje, goedig: ‘je het nog geen mond open gedaan ...’

‘Dag tante - hoe gaat ’t met u?’, zei ’t angstige stemmetje, en ’r handje stak over ’t dek.

Zwak-glimlachend glee de moeder terug in ’t bed en de oogen weer sluitend, te op om te praten, hield ze ’t koudaanvoelende wantje in de lauwte van ’r vingers.

‘Stommerd’ verweet Koosje, zich fluisterend naar het meisje bukkend: ‘wat zou je zeggen...?’

Vreemdelijk-lachend, onecht, met ’n andere stem dan gewoonlijk, zei toen het kind:

‘Dag móéder - hoe gaat ’t met je, móéder?’

De zieke schrikte ’r van.

Ineens waren ’r oogen wijd-open.

Ineens, zonder dat ’n sterveling ’n woord had gezegd, begreep ze waarom Koosje ’r neus snoot - waarom ze op dat uur bij ’r bed stonden - waarom ’t kind voor ’t allereerst geen ‘tante’ zei. Ineens begon ze ellendig te snikken.

Maar toen kwam de zuster ’r bij. Dat mocht niet. Je zoo op te winden, foei Merietje... En ze wees Koosje dat ze liever morgen nog is most komen.

‘Zeg je moe goeien dag,’ zei Koosje.

‘Nou dag tante, beterschap,’ angstigde ’t kleutertje.

Den volgenden morgen waren ze ’r vroeg.

Maar om tante d’r bed zwartte ’t kamerschut.

214