Schetsen en vertellingen

‘Hou je mond toe/ zei ze met dichte oogen tot ’t kind, dat haast niet verder kon, zoo as de wind te keer ging.

Dan, dicht bij ’t gasthuis, stond ze stil, gladde Riekje’s haren onder ’t mutsje, redeneerde voorzichtig.

‘As me daar boven bennen, Riekie - wat zei je dan zeggen?’

‘Dag tante, hoe gaat ’t met u?’, zei ’t meisje, trappelend van kou -huiltrekjes kreeg ze om ’r mond, omdat die gemeene wind door ’t wollen doekje heen ’r oortjes in brand zette.

Nou - nou - dat mot je vandaag nou is niét zeggen/ praatte de ouwe vrouw, onzeker hoe ze ’t an most leggen: ‘vandaag mot je is wat anders zeggen - wat anders, hè? - hè?’

‘Watte dan, moe?’

‘Nou, as je bij tante d’r bed staat, mot je èrreg lief wezen - en vragen: ‘... dag móéder, hoe gaat ’t met u?’

De wantjes onder de armen, de lipjes bibberend van kou, ’r niemendal van begrijpend, keek ’t kind de pleegmoeder aan.

‘Mot ’k “dag moeder” zeggen?’ vroeg ze: °t is toch me tante...’ ‘Dat doe je énkel vandaag - alleen vandaag - voor de aardigheid, hoor-ie? - dat zei ze plezierig vinden, hoor-ie?’

‘Late me nou niet langer blijven staan/ drensde ’t kind: °t is hier zoo koud...’

‘Zei je ’t niet vergeten, Riekie - je mot enkel zeggen: “ja moeder” en “nee moeder” - hoor-ie?’

‘Ja moe - ik ben zoo koud.’

‘Vooruit dan - binnen ken je je warmen.’

’t Kind weer aan de hand, ging ze ’t gasthuis in. ’t Was zóó’n idee van ’r. In de tram was ’t ’r ingevallen. As Riekie ’r moeder misschien voor ’t laatst zag, most ze ’r niet as tante anspreken. ’t Was ’t idee -enkel ’t idee - niks as ’t idee.

De vorige keer dat ze ’r geweest waren, op den bezoekdag-voor-iedereen, hadden bij ieder bed menschen gezeten. Nu liepen Koosje en ’t kind alleen door de zaal, tot in den versten hoek, waar de zieke lag.

‘Dag Merie,’ sprak Koosje ’t was-witte schepsel toe - Jessis, jessis, wat was ze in die twéé dagen afgevallen! - ‘dag Merie - me kommen is hóóren, hè... hè...?’

Traag de oogen openend, keek de meid die ’r beetje leven as ’n

213