Schetsen en vertellingen

jaren zoo’n vorst geweest. De daken, de kozijnen, de straten, de stoepen, waren ’n pantser van ijs en sneeuw, en tegen den avond joelde de noordenwind met zulk ’n geweld in de schoorsteenen, of ’r in iéder huis ’t geklaag van ’n zieke was.

Dien Woensdagmiddag was de boodschap van ’t gasthuis gekomen, de ellende-boodschap, waarvan menschen die op ’t gasthuis aan waren gewezen, alles begrepen - dat de familie zooveel mocht bezoeken as ze wou.

’t Was mis. ’t Liep af.

Toen Arie geschaft had, had Koosje ’t kind voor de kou nog ’n

omslagdoekje om de oortjes gebonden.

En voor ze de tram naar ’t gasthuis nam, was ze in de Utrechtsche-straat ’n paar wollen wantjes wezen koopen, om aan de ziel-van-’n meid te laten zien, dat ’t meissie an niks gebrek had. Met die pracht van ’n handschoenen an, liep ’t kind dat de vorige maand zes was geworden, van plezier te glunderen.

‘Waar gane me nou na toe, moe?’ babbelde ze blij, en ’r stevige rijglaarsjes beklapten zoo vroolijk ’t asfalt, of ’r ’n mènsch liep. ‘Nou gaan me tante opzoeken,’ zei Koosje: ‘en nou mag-ie wel èrreg lief doen, hoor, want je zei d’r niet dikwijls meer zien.’ ‘Waarom niet?’ vroeg ’t meisje, dat in de laatste weken al meer in de ziekenzaal was geweest.

‘Nou daarom niet/ zei de schoonmaakster kribbig - as ’t kind met vragen begon, kwam ’r geen eind aan.

De hakjes joolden over den bevroren grond - ’t mondje tuitte driftige ademplofjes - ’t warme wantje rustte in de hand van de vrouw.

In de tram spraken ze geen woord - maar in de Constantijn Huy-gensstraat, tegen den scherpen wind in, begon Koosje zachtjes te sloffen, om ’r bedenkingen van ’t laatste kwartier...

‘Zei je niet veel babbelen, Riekie?’

‘Waarom niet?’ vroeg ’t kind dadelijk weer.

‘Nou daarom niet,’ zei de vrouw nog eens, maar geduldiger: ‘as ’n mensch ziek is, ken-ie geen spektakel an z’n ooren velen. Begrijp-ie?’ ‘Ja, moe,’ zei Riekje, en ze blies ’r warmen adem in de wantjes, omdat ’r vingertoppen pijn deeën.

Even zette Koosje zich schrap tegen den vinnigen wind, die onver-wacht-geniepig, stof-bultingen uit den grond zwiepte, de rokken langs ’r beenen zoog.

212